Ord om fjell

Foto: Liv Åshild Mathisen av Lisbet Lid Venås Lisbet Lid Venås les Svartnande flogfjell. Sleipsikler nedetter skorv. Hangande hamrar. Dirrande lausmosetorv. Gapande urder der ulykka lurer. Flåbratte bergrygg lokka med frodiggrøn to. Kvitsau vart fanga, vinn aldri oppatt no. - Kaldfoss med dunder larmar innunder. Fossen et skriket som ifrå snaue skòr skjelv gjennom skodda. - Livredsla rår. Blodramnar hakkar i hjelpelaus stakkar. - Villfjellet hyser fare. Det gufsar or kvasse klype, sjogar i tronge gjel. Sjølvberga kjem aldri liv framom her. Og ikkje nokon ser at dyret vonlaust lid og svelt i hel på moldturr rand. - Den ingen veit om, ingen hjelpe kan. Kjelde: Villgras , Fonna Forlag, 1959, s. 16

Lisbet Venås les sitt eige dikt. Foto: Arve Danielsen, Fjuken av Lisbet Lid Venås Buplassar ved Tesse og fangstgraver Pilspissar av kvarts på rabbane Tusentals reinsdyrklauver hamrande gjennom hundreåra Bukken lyfter hornkrona i silhuett mot Glittertinden, jagar gjennom Veodalen med skjelvande naseborer Våpenlyd i øyra Nedfallssmak på tunga Fjerne rop over skimrande lavdekte fjell etter det tunge regnet Kobolt-tabletten glir ned gjennom halsen; framtida skal bergast! Men breane rodnar av kveldssol i vest og tusenåra vev seg inn mellom horntaggane Kjelde: Privat

Lisbet Venås les diktet sitt. Foto: M. Byrøygard av Lisbet Lid Venås Med den saftige kvitsymrevåren syngjande i våre vestlandshjarte møtte vi nordakulingen isande om øyro der breane låg og klumheldt vinteren fast. Leitande etter teikn austanfor alle minne... Og brått: Eit syn vi aldri hadde venta: Lysande, smilande mellom turre tuster tett ved bakken; lodden og kyllingmjuk knoppferdig frå året før, kvitlilla kronblad lyfte fram ei sol av blomstermjøl og honning... Eit under opna seg ved kanten av snøen - Fjellvåren gav oss handa for alltid og tok brodden av kvitsymresaknet. Kjelde: Norges fylkesblomster, Inger Gjærevoll, Tapir forlag, 1999

Foto: Rannveig B. Bakken (Gentiana nivalis) av Lisbet Lid Venås Lisbet Lid Venås les sitt eige dikt Der du ventar det minst møter ho deg, snøsøta med si himmel-helsing Blåare enn alt som finst svarar ho deg - berre dagen ikkje er for kald Men gløymer du å syna varme vert augo utan svar Kjelde: Privat

Lisbet Lid Venås les. Foto: Merete Byrøygard av Lisbet Lid Venås Sit du ein kveld nordmed Kvithammartjørn når røsslyngen brenn over rind og rust, og kjenner deg fri som den vindborne ørn ei skuggemjuk, blånande stund i august, logande soleglad gyller kring våte sva... - då kan du' kje gløyme det meir! Gøymd mellom kvitberg i sørbris linn ligg tjørna og smiler med auget blått. Ho sullar den einsame songen sin og skvalar mot steinan' med gråt og lått, sukkar så kald og djup under vågville stup. - Det sislar i storrgras ved land. Det stilnar i skardet når sola går ned, og tjørna vert løyndomsfull sval og svart. Myrmosen sovnar i seinsommarfred når dimma kjem stigande, lett og vart. Lyngkvisten lyser ung, spreier sin ange tung. Og nordom veks saftiggrøn blom. - - - Sit du her inne hjå tjørna ein kveld og kjenner du eig ein kosteleg skatt - Og leikar ein tone så vidt over fjell, som lokkar i hugen den lange natt når du lausriven må fara vegen her...

Lisbet Lid Venås les sitt eige dikt . Foto: Merete Byrøygard av Lisbet Lid Venås Krystallen blenkjer i berget einstad for vind og for ville fuglar men sjeldan for menneskeauga. Og snaufjellet breier seg milevidt einsleta, magert, utan eit under. Stein er det nok av og ord er det nok av - haugar av ord gråe som berg. - men ein hende gong finn du krystallen gjennomskinleg ligg han i handa speglande av alt ljos - og  ein hende gong kjem deg til møtes det gode ord som veg tungt og søkk djupt og gjev deg ei varig glede klår som krystall. Kjelde: Bålet, Fonna Forlag, 1976, s. 11

Foto: Merete Byrøygard av Lisbet Lid Venås Lisbet Lid Venås les sitt eige dikt . Røsslyng, når du breier ut din solbrann over kinn, gyller nakne vidd og fjellbrun snaue, tusen stjerneroser blømer raude. – Røsslyng, vil du vera blomen min? Røsslyng, når eg traskar trøytt i kalde skoddeskog, møter meg eit syn som ler og lyser fargerikt – og von og varme hyser. Skaper lyse tonar i min hug. Røsslyng, du er fattig fødd og armodsfarga, nei! Ven, du er den rikaste eg kjenner. Ingen har slik fjellfast tru som brenner bjart i sol og regn på aude hei. Røsslyng, om mitt stutte liv fekk likjast litt på deg –! Du som uredd trassar harde vindar. Takksam, utan krav du kjærleg tvinnar gledekrans kring einsleg vandrars veg. Kjelde:  Villgras , Fonna Forlag, 1959, s. 18

Lisbet Lid Venås les diktet sitt. Foto: Merete Byrøygard av Lisbet Lid Venås Du eig min hug, du ville vidd med urd og verhard lyng, med blom og bjørk kring myr og tjørn der solgangsvinden syng. Du fekk mi tru ein vinterdag så høg – med solbleik snø. Du fekk mi von ein seinhaust blå med gull og gråt om hø. Du fekk min draum ein lengtingsvår, min ungdoms brisingbrann. Eg elskar deg, du armodsgrå, du byrge, rike land! Kjelde:  Villgras , Fonna Forlag, 1959, s. 9