Ord om fjell

Lisbet Venås les sitt eige dikt. Foto: Arve Danielsen, Fjuken av Lisbet Lid Venås Buplassar ved Tesse og fangstgraver Pilspissar av kvarts på rabbane Tusentals reinsdyrklauver hamrande gjennom hundreåra Bukken lyfter hornkrona i silhuett mot Glittertinden, jagar gjennom Veodalen med skjelvande naseborer Våpenlyd i øyra Nedfallssmak på tunga Fjerne rop over skimrande lavdekte fjell etter det tunge regnet Kobolt-tabletten glir ned gjennom halsen; framtida skal bergast! Men breane rodnar av kveldssol i vest og tusenåra vev seg inn mellom horntaggane Kjelde: Privat

Even Lusæter les diktet . Foto: Merete Byrøygard av Audun Høgbrenna Vårt solauga kveldar i blodraudt rav. Og morelden spelar i kvelds-audt hav. Vindstille tussmyrke kveldar i nord kvelver seg tunge mot storhav og fjord. Stormkast og kuling ein seinsommarkveld, kurande stillheit i sjøfugelfjell. Barskog og lauvskog frå fjellbryn til strand, fjordar som tøyer seg innover land. Høgfjell og vidde og nordlys og snø, flatbygd og fjellbygd med oppdyrka bø. Dette er Noreg med høgfjell og hav. Og kveldssol som badar i blodraudt rav. Kjelde: Innafor glaset, eige forlag, 1993, s. 80

Sigmund Bråtet les Stølsmorgon. Foto: Fylkesmannen i Oppland av Rolf Vang Det blenkjer som doggdråpar i minnet, stølsmorgnane - når ein vakna i kjøleg drag frå budøra - låg venta første solglimet innover sels-golvet. Skinnfellen som kitla i andletet - fôrdyna der fjellgraset mjukna under ein og anga av sommar Bjølleklunk og geitebrek frå fjøskvea. Skarpe kling når bestemor vaska mjølkekoppane under vasstroa. Kor djupt og inderleg godt dei sit i ein desse morgnane på stølen. Fintoppstigen over vollen ned mot vatnet der ein liten brun båt venta. Sjølve eventyret når du vart betrudd årene og drog båten over hølsvart vatn der noko av natta hekk att. Så trygt med bestefar i bakstamnen med morgonpipa i neven. Garnstøet ved Siljeosen der gylne glimt i djupet lova fangst Det er borte nå - alt. Buglasa glimar mot lyset. Men ingen røyk stig frå pipa og syner at stølsgrenda lever. Vi vart siste generasjonen, vi som fekk oppleva ein stølsmorgon...

Janne Langaas les. Foto: Morten Kielland av Harald Sverdrup "Faen til varme!" ropte fjellet og sprakk. "Nei da," sa to svever og en blåklokke og stakk hodet opp av sprekken. "Faen til tørke!" ropte fjellet og revnet. "Nei da," sang bekken og smøg seg som ei jente mellom steiner i revna. "Jeg er faen så grå," tenkte fjellet halvnøgd. "Nei da," sa vinden og lysket i myra av rødmende molter og strå som neide så mykt. "Nei da" hvisket ti linnea på en stein. "Her er faen så stilt," sa fjellet og smilte. "Nei da," sa bekken og la seg på fossekanten, trallet og klukket med løse håret nedi skummet. "Nei da," ropte vinden og spyttet litt yr gjennom dvergbjørk og krekling og vidje. "Jaja," mumlet tindene og stakk nesa i sky og brente seg nesten på sola! Kjelde: Evig byggende Babel, Gyldendal, 1949, s. 49

Lisbet Venås les diktet sitt. Foto: M. Byrøygard av Lisbet Lid Venås Med den saftige kvitsymrevåren syngjande i våre vestlandshjarte møtte vi nordakulingen isande om øyro der breane låg og klumheldt vinteren fast. Leitande etter teikn austanfor alle minne... Og brått: Eit syn vi aldri hadde venta: Lysande, smilande mellom turre tuster tett ved bakken; lodden og kyllingmjuk knoppferdig frå året før, kvitlilla kronblad lyfte fram ei sol av blomstermjøl og honning... Eit under opna seg ved kanten av snøen - Fjellvåren gav oss handa for alltid og tok brodden av kvitsymresaknet. Kjelde: Norges fylkesblomster, Inger Gjærevoll, Tapir forlag, 1999

Merete Byrøygard les diktet. Foto: Rita Mundal av Olav Aukrust Vegen var gaadd. Varden var naadd. Der kjende eg sæl, der skyna eg vel: Mitt liv maa eg liva i kjærleik og tru. No vil eg min vegen til bygdar att snu. Eg vil byggje min fridom eit bu. Ikkje hus eller hytte, hall eller horg. Ikkje attlæst kloster, slott eller borg. – Ikkje byliv med gatur og torg. Men mot himlen ein blaanande rein katedral, med spir upp mot stjernur i titusundtal, og med tropp upp i fager spiral. Ifraa hjartans grunn, gjenom draum og mystik, strøyme lovsongen rein, rise lengsels gotik, raade kjærleikens eigen logik. Eit upplyst tempel: eit kjærleiks-sinn, der gjevande geislar gaar ut og gaar inn med den voni som vaagar og vinn. Ikkje rikdoms traa i fortærande jag, men nøgd med Guds naade som ny gjev kvar dag eit straalande riddarslag. Ikkje armodi myrk, ikkje trældomsliv. Men ein friviljug fatigdoms fritt gjevne liv, ja, eit aandelegt fjellbu-liv. Kjelde...

Foto: Liv Åshild Mathisen Vegard Vigerust les sitt eige dikt Vidda ligg som ei helle tå gull, og røsslyng og blodlyng har sylvdogg på bla'om, og sjæle mi kjennest som fjeillmyrull. Og dær framved stigje attmed ein foss æ dæ så lugum ein rastplass for oss! For enda fins det folk med kaffekjel i sækk, oss tæk 'n fram og tænde bål ved bækk. Da heild du trufast hanken med ei grein, e ligg med nakka mot ein solvændt stein og ser dæ tæva gjønnum tuten. Ja, sup og svølg og kjeinn kor mykje styrkjin reinn og breinn! Og ner du attåt stire' inn i båle, da æ dæ som um livet nådde måle! Vidda ligg som ein botn tå bly og regnskoidda driv over  myrdrag og måså, og kroppen æ frosin og ynskje' se ly. Da fins dæ eit bærg som hailla' seg ut, der ha' dæ rætt samla seg spåkjærring-grut. For enda fins det folk med kaffekjel i sækk, oss tende bål om himiln sprækk og lækk. Da heild du trufast hanken med ein kvist, e stør meg imot bærgje akkurat som sist ...