Røsslyng

Lisbet Venås les. Foto: Rolv Hjelmstad
av Lisbet Lid Venås

Røsslyng, når du breier
ut din solbrann over kinn,
gyller nakne vidd og fjellbrun snaue,
tusen stjerneroser blømer raude.
- Røsslyng, vil du vera blomen min?

Røsslyng, når eg traskar
trøytt i kalde skoddeskog,
møter meg eit syn som ler og lyser
fargerikt - og von og varme hyser.
Skaper mjuke tonar i min hug.

Røsslyng, du er fattig
fødd og armodsfarga, nei!
Ven, du er den rikaste eg kjenner.
Ingen har slik fjellfast tru som brenner
bjart i sol og regn på aude hei.

Røsslyng, om mitt stutte
liv fekk likjast litt på deg-!
Du som uredd trassar harde vindar.
Takksam, utan krav du kjærleg tvinnar
gledekrans kring einsleg vandrars veg.

Kjelde: Villgras, Fonna forlag, 1959, s. 18

Kommentarer