Innlegg

Viser innlegg fra april, 2016

Til ein namnlaus

Bilde
av Tor Jonsson

Kven skal eg takke
for det eg fekk sjå
sola gå under
og berga bli blå?
Kven skal eg takke
for all denne æra
i dette å gå her
og vera og vera -

Kven skal eg takke
for det eg fekk li
så gleda fekk grunn
å røte seg i?
Skogen har gøymt meg
og jord har eg femnt,
men kven eg skal takke
har ingen nemnt.

Det bleka mot blånar
i nattsvarte brunn,
men takken låg blodlaus
som bøn i min munn.
Kven er du, gjevar?
Kvi teier du still?
Di ordløyse fører
ein vantru vill.

Du namnlause gjevar,
eg finn ikkje fred
før eg kan takke
for alt som laut skje -
Men kjem du kje nær meg
så takkar eg henne
du gav meg for det eg
skal brenne og brenne -

Kjelde: Dikt i samling, Samlaget, 1987, s. 187

Mogop

Bilde
av Lisbet Lid Venås

Med den saftige
kvitsymrevåren syngjande
i våre vestlandshjarte
møtte vi nordakulingen
isande om øyro
der breane låg
og klumheldt vinteren fast.
Leitande etter teikn
austanfor alle minne...
Og brått: Eit syn
vi aldri hadde venta:
Lysande, smilande
mellom turre tuster
tett ved bakken;
lodden og kyllingmjuk
knoppferdig frå året før,
kvitlilla kronblad
lyfte fram ei sol av blomstermjøl og honning...
Eit under opna seg
ved kanten av snøen -
Fjellvåren
gav oss handa for alltid
og tok brodden
av kvitsymresaknet.

Kjelde: Norges fylkesblomster, Inger Gjærevoll, Tapir forlag, 1999

Soningskjelda

Bilde
av Aslaug Høydal

Her oppe mellom urd og fonn 
der freden rår,
her finn eg trøyst og lækjedom
for mine sår.
Det er dei sår som livet gav
som leitar på,
for livet driv eit hardhendt spel
med nokon få.

Men vidda ligg der nett som før
forutan svik.
Så fattig kjem eg hit kvar gong
og drikk meg rik.
Ei soningskjelde fjellet vart
for brot og sut,
det "vener" tok gjev fjellet att
og slettar ut.

Eg jublar mot den høge luft
så lett og fri,
og famnar heile rømdi inn
som ho var mi.
Ha takk min Gud for alt eg fekk
i vederlag -
eit ope sinn, så sunn ein kropp,
så klår ein dag.

Ei issoleia tek eg med
frå Dugurdshø,
i heimejord ho skal slå rot
og gå i frø.
Som oss kan blomen plantast om
frå skar til skar,
men aldri kan me anna bli
enn det me var.

Kjelde: Alt som ventar, Ansgar, 1973, s. 40

Heimhug

Bilde
av Jan-Magnus Bruheim

Flyttfugleflokkar
søkjer til andre strender,
til land under framande himlar
til venlege kyster
elvar og store skogar.

Men vender
når våren kallar -
kjenner dragnaden i seg
til reiret under eit takskjegg,
inn i ei røys
inne i skogane
ute på myrane
uppe på fjellet
eller i dalane.

Der løynde reir
ligg tome og ventar.

Alle har kvar sin stad
som dei dregst mot
og finn
i kvitrande heimkomeglede.

Kjelde: Dikt i utval, Noregs boklag, 1981, s. 205