Innlegg

Viser innlegg fra mars, 2017

Eg lengtar

Bilde
Eg lengtar mot fjellet i haustklår glans.
Eg dregst imot elver i våryr dans.
Eg trivst uti skogen når vårnatta vaknar.
Når sommarsol søkk, er det havet eg saknar.
Eg dregst imot fjellet når storstormen bølgjer.
Eg trivst inni skogen når striregnet høljer.
Eg lengtar mot alle kvar gong eg er sliten
for saman med dykk får eg lov vera liten.

Kjelde: Finn Sandum 2011

Høydalen

Bilde
av Lars Runningen

Eg veit om ein fjelldal som svaler og erler
finn fram til kvar vår med sin kvitrande song,
og at den er ei av vår Jotunheims perler,
det sannar du nok om du kjem der eingong.

Det fyrste ein heftar seg ved er kanhende
eit vatn all dalen kan spegle seg i,
med bekker lik sylvband frå vienvang-lende
og lauvskog og fjellkjørr frå bergpall og li.

Ein kan også lenge før høgsumarleite
så ofte som vatnet ligg blekstilt eit bel,
sjå grasgrøne slågå med bufe på beite
som i ein fasett av ein veldig juvel.

Kanhende ein robåt glid ut ifrå støa
og stemmer til fjords ein vedunderleg dag
og rundar ein pynt under stupbratte høa
der lauvhenget skjelv for eit synnavind-drag.

Og fær du ein dag, i frå Tverrbytt-tjønnose,
sjå dalen som glimt av turkis og opal
med' fjellkjørra blør over kvitkaur og mose
da veit du, du finn ikkje vakrare dal.

Kjelde: Dikt i utvalg, 1995, s. 127

Vandresang

Bilde
av Henrik Ibsen

Vi vandrer med freidig mot, 
vårt sinn er lett og rapp vår fot,
i høyden oppad, -  på fjellet, 
i dypet, ved fossevellet -
la veien gå, hvor hen den vil, 
vi vandrer frem med sang og spill.

Her er vi i Guds natur!
Som bekken vill i fjellets ur.
så stevner vi frem på ferden 
thi åpen oss ligger verden.
Og derfor vi som fuglen glad, 
vil juble høyt i sky vårt kvad.

Vi er jo en lystig flokk, 
av mål og sanger har vi nok.
La storme det kun på fjorden, 
la true med lyn og torden.
Vi fukter strupen, går vår gang
og hilser fjell og fjord med sang.

Kjelde: Dikt, Bokklubbens lyrikkvenner, 1991, s. 139

kjhgfd

Å, kunde jeg som jeg vilde

Bilde
av Theodor Caspari

Å kunde jeg - som jeg vilde -
lik lynget i fjell og li -
forvandles i fargespillet,
når livsdagen er forbi!
   Forklares i lys og lue,
i perler, i blod, i gull -
og legge meg trygt til tue
og drømme meg ned i muld! -

Å blomster, var dødens gysen
som eders så fin og lett,
en flakkende fager lysen
i bladenes tandre nett! -
   Og var det de yre vinde
der oppe i viddens sal
som sang meg, når kveld var inne,
den dempede dødskoral! -

Ja, kunde så lyst jeg smile
som løvskogen gul og varm,
så villig den går til hvile
ved fjellenes dypblå barm! -
   Og fange de hvite fnokker
så stille og uten nag
til avskjedens aftenklokker
som den en septemberdag! -

Kjelde: Dikte i utvalg, Ernst G. Mortensens forlag, 1945, s. 92