Innlegg

Viser innlegg fra november, 2015

Til fjellet

Bilde
av Lisbet Lid Venås

Du eig min hug, du ville vidd
med urd og verhard lyng,
med blom og bjørk kring myr og tjørn
der solgangsvinden syng.

Du fekk mi tru ein vinterdag
så høg - med solbleik snø.
Du fekk mi von ein seinhaust blå
med gull og gråt om hø.

Du fekk min draum ein lengtingsvår,
min ungdoms brisingsbrann.
Eg elskar deg, du armodsgrå,
du byrge, rike land!

Kjelde: Villgras, Fonna, 1959, s. 9

Det er stilt

Bilde
av Olav Øygard

Det er stilt på sætervangen
medan natti myrk sig på.
Einsleg lyt eg kringum sviva,
ingenstad er liv å sjå.

Det er stilt i alle åsar,
no dei søv båd' folk og fe.
Berre eg må gå og driva,
berre eg er utan fred.

Det er stilt, og gjennom lidi
lyder korkje song ell' ljom.
Eg som tenkte du skuld' koma
ung og glad som fyrr du kom.

Det er stilt, men stjerneauga
det er like blidt som då.
Tru det skal ei helsing bera
frå den ven eg ei kan nå?

Kjelde: Vårsong: dikt i utval, Skjåk kommune, 2010, s. 29

På draumegras

Bilde
av Tor Jonsson

Eg ligg på draumegras i avferdsange
frå alt ei frostnatt femnde mellom fjell.
I siste skøyre seinhausttimen er det mange
som helsar livet med eit stilt farvel.

Du vilje som var med da isen slipa
si strenge rune i det mørke land,
du sveiper inn i sky den siste haustsolstripa
og knuser gleda med ei knokut hand.

Du frøyser blomeblod til småe stjerner,
 du svarte lagnad, - slikt skal evig skje.
Du strålar kulde inn i alle strå og kjerner
og døyver verk i sår på gamle tre.

Det lyser gulna lauv som glør i graset.
Det doggast over livsens svik og svir.
Mot himmelranda logar fjell i haustekstase.
Det blånar frost og død frå det som blir -

Eg ligg på draumegras og ser dei mørke dagar
i sprang for livet mot ein mektig vår.
Eg høyrer sevjesus ein stad og ser det svagar
ei blomegrein der guden går og går -

Kjelde: Dikt i samling, Noregs boklag, 1967, s. 104

Aftenvandring i skoven

Bilde
av Henrik Ibsen 


Det er for lyst, det er for lyst
hvor månen skinner ned,-
Mitt hjerte blir så gjennemgyst
av denne nattens fred;
Fra hver en blomst, fra hvert et blad,
står aftenduggens perlerad
og dirrer for mitt blikk! -

Det er for lyst, det er for lyst
ved kildebredden her! -
Se! Voven glider altfor tyst
og stjernes billed er
i våte dyp, så tykkes meg,
en sorginnhyllet glemmegei,
og øye kledt i gråt.

Derinne, fjernest imot nord,
hvor granen står så mørk,
hvor huldren dypt i fjellet bor,
(du kaller det måskje en ørk,)
der eier jeg et yndlingssted,
dit vil jeg rette mine fjed,
der er min helligdom!

Ser du hvor fjellets steile topp
i skyer hylles inn; -
et høstlig uvær trekker opp,
alt blåser nattens vind! -
- O, skjønt; - som av et åndepust
jeg føler meg av storm ombrust
å fare gjennem natt! - - -

Avsted, avsted, dypt in i skov!
O, lenger frem ennu,
til sjelen ganske blir et rov
for denne ville gru, - 
til nattens ånder fast du tror
å følge dine rappe spor
hvorlett du iler enn! -