Innlegg

Viser innlegg fra november, 2018

Det er stilt

Bilde
av Olav Øygard
lese av Even Lusæter

Det er stilt på sætervangen
medan natti myrk sig på.
Einsleg lyt eg kringum sviva,
ingenstad er liv å sjå.

Det er stilt i alle åsar,
no dei søv båd' folk og fe.
Berre eg må gå og driva,
berre eg er utan fred.

Det er stilt, og gjennom lidi
lyder korkje song ell' ljom.
Eg som tenkte du skuld' koma
ung og glad som fyrr du kom.

Det er stilt, men stjerneauga
det er like blidt som då.
Tru det skal ei helsing bera
frå den ven eg ei kan nå?

Kjelde: Vårsong: dikt i utval, Skjåk kommune, 2010, s. 29

På draumegras

Bilde
av Tor Jonsson

Eg ligg på draumegras i avferdsange
frå alt ei frostnatt femnde mellom fjell.
I siste skøyre seinhausttimen er det mange
som helsar livet med eit stilt farvel.

Du vilje som var med da isen slipa
si strenge rune i det mørke land,
du sveiper inn i sky den siste haustsolstripa
og knuser gleda med ei knokut hand.

Du frøyser blomeblod til småe stjerner,
 du svarte lagnad, - slikt skal evig skje.
Du strålar kulde inn i alle strå og kjerner
og døyver verk i sår på gamle tre.

Det lyser gulna lauv som glør i graset.
Det doggast over livsens svik og svir.
Mot himmelranda logar fjell i haustekstase.
Det blånar frost og død frå det som blir -

Eg ligg på draumegras og ser dei mørke dagar
i sprang for livet mot ein mektig vår.
Eg høyrer sevjesus ein stad og ser det svagar
ei blomegrein der guden går og går -

Kjelde: Dikt i samling, Noregs boklag, 1967, s. 104

Fossekallen

Bilde
av Harald Sverdrup
Lese av John Nyutstumo.

Fossekallen er isbader.
Står og vipper med kroppen.
En tykkfallen gentleman i smoking
tett ved en råk som mørkner i et v-tegn.
Flyr under vann, klipper seg frem motstrøms
på samme vis som en søster i eventyret,
plukker med seg småfisk, krepsdyr, larver.
Flyr gjennom fossen inn til bergfødte unger
som ingen kan høre og ingen kan se.

Kjelde. Grønn kalender, Aschehoug, 1974, s.28

Brigde

Bilde
av Olav Aukrust
Even Lusæter les

Hugbòd som fyrr leika hauk over hauk
i storstilla blaa
og solblanke ned over tankane strauk,
er ingen stad høyre hell sjaa.

Stride som straalande kvæde dei kvad
og lyste seg leid.
No er det att berre burtblaasne blad
ein haustdag paa villande heid.

                       *

Mjukar enn myrull som voggar i vind
langt inni fjell,
er minni som sviv gjennom mannasinn
ein skybleik og blaasande kveld.

Kjelde: Himmelvarden, Gyldendalske Bokhandel, 1922, s. 162

Haustminne

Bilde
Det leikar i minne ei hending
frå fjellet ein haustfarga dag
Ein sundag eg trur det må vera
med fjellbris i solvarme drag

Gjennom vier og fjellbjørk eg vandra
På solturre rabbar eg låg
Ska tru om eg kanskje der sovna?
Var det draum eller under eg såg?

I bivrande haustsol eg ansa
at buskene slepte sitt tak
Fjellbjørk og sølvvier dansa
i myrdogg der storelgen rak

Med eitt der i haustfjellstilla
eg høyrde ein symfoni
med tonar frå eldgamle tider
som ei bru ifrå tid til tid

Tonane varleg anda
i fjellbjørkdansen sin song
I myrdoggdisen eg ana
ei hulder som dansa ein gong

Sikklet frå haustspake bekkar
gjer fjellstilla meire sterk
Som fjettra eg sit og undrast
over meisterens skaparverk

Eit susande søg gjennom lufta
bryt i min hauststille fred
I fargesprengd fullmogen røslyng
slår ei vandrande trostflykt seg ned

Eg veit kje kor lenge eg låg der,
men låg nok til sola gjekk ned
Ho sløkte dei haustvarme strålar
og stille la kveldsdogga ned

Kjelde: derfor, Finn Sandum forlag, 2016, s. 11.

Aftenvandring i skoven

Bilde
av Henrik Ibsen 
Janne Langaas les

Det er for lyst, det er for lyst
hvor månen skinner ned,-
Mitt hjerte blir så gjennemgyst
av denne nattens fred;
Fra hver en blomst, fra hvert et blad,
står aftenduggens perlerad
og dirrer for mitt blikk! -

Det er for lyst, det er for lyst
ved kildebredden her! -
Se! Voven glider altfor tyst
og stjernes billed er
i våte dyp, så tykkes meg,
en sorginnhyllet glemmegei,
og øye kledt i gråt.

Derinne, fjernest imot nord,
hvor granen står så mørk,
hvor huldren dypt i fjellet bor,
(du kaller det måskje en ørk,)
der eier jeg et yndlingssted,
dit vil jeg rette mine fjed,
der er min helligdom!

Ser du hvor fjellets steile topp
i skyer hylles inn; -
et høstlig uvær trekker opp,
alt blåser nattens vind! -
- O, skjønt; - som av et åndepust
jeg føler meg av storm ombrust
å fare gjennem natt! - - -

Avsted, avsted, dypt in i skov!
O, lenger frem ennu,
til sjelen ganske blir et rov
for denne ville gru, - 
til nattens ånder fast du tror
å følge dine rappe spor