Innlegg

Viser innlegg fra april, 2017

Besseggen

Bilde
av Ragnvald Skrede
Even Lusæter les

Livet er som å gå Besseggen:
Syner som blankaste barndomsdagar
og kveldsfreden god etter fullførd vandring
eller avgrunns djup
ventar deg etter som alt er laga ...

Livet er som å gå mange Bessegger.
For livet er ein draum,
livet er ei rekkje draumar:
Du kan ferdast i lavande paradislundar
og vakne i gru på det ytste skjer;
du kan segle i svartnande vitlausfart
mot kimande, krasande undergangen
og vakne i skogsus på Fredens øy –
gong på gong ...
– – –

Livet er blodig og sælt.
Sigrar og tap og nye planar –
nye Bessegger,
nye Bessegger.
Alle dine voner
kneggjar som hestar mot Jorsalferd
kvar gong, kvar gong ...

Det er livet å gå Besseggen.

Kjelde: Det du ikkje veit, H. Aschehoug & Co., 1949, s. 29

Vårvise

Bilde
av Olav Aukrust

Det tinar i varme sø'hall,
det brånar i bratte lier, -
det hev ikkje skjett noko snøfall
på lange, lange tider. - -
Våren er eikorleis komen,
ein vert både knipen og nåmen, -
jordi hev ingi ro,
heller ikkje mitt blod.

Gager kvige og stut
er slepte or fjøset ut,
våte, skjelvande mular
verar mot fjell og stular, -
verar mot sol og jord,
kjenner det veks og gror.

Vår'n er i bork vaken -
sevjevåt, spildrande naken
glid no kvite stolken
ut or sleipe holken,
der ung-guten sit og lagar
sylju-fløyta god
i einslege villmark-hagar,
og vekkjer so fagert eit ljod.

Kjelde: Dikt i samling, Gyldendal, s. 501

Gager: engasjere

Kveldsbønn

Bilde

av Ragnar Solberg
Kvelds-skye græt tonge gulldróp - dryp siste tåran på Svart-tind, og vind klågå eit æverop -, det stønna frå fredlause sinn.
Og fredlaus er eg, vildt forlatt i mi sjel -, slik ein far kann bli som einsleg bøygje seg mot natt der skrekken har djup-rote si.
Men bøgd og pint tå tru og tvil med onde makte kjøtet bit fær hjærta mitt eit lykke-smil og sætt åt Deg ein bånsleg lît.
Skåpå meg, Gud, i tankjin din til ein solgnest i mårgåbrann som skin for bonom på Kvit-tind - da søv fredfull ein bønnhørd mann.

Kjelde:  Dikt i utval Oslo : Aschehoug, 1968