Innlegg

Viser innlegg fra april, 2017

Besseggen

Bilde
av Ragnvald Skrede

Livet er som å gå Besseggen:
Syner som blankaste barndomsdagar
og kveldsfreden god etter fullførd vandring
eller avgrunns djup
ventar deg etter som alt er laga...

Livet er som å gå mange Bessegger.
For livet er ein draum,
livet er ei rekkje draumar:
Du kan ferdast i lavande paradislundar
og vakne i gru på det ytste skjer;
du kan segle i svartnande vitlausfart
mot kimande, krasande undergangen
og vakne i skogsus på Fredens øy -
gong på gong...
- - -

Livet er blodig og sælt.
Sigrar og tap og nye planar -
nye Bessegger,
nye Bessegger.
Alle dine voner
kneggjar som hestar mot Jorsalferd
kvar gong, kvar gong...

Det er livet å gå Besseggen.

Kjelde: Vintersvale, Samlaget, 2002, s. 20

Lat meg då vandre

Bilde
av Aslaug Vaa

Stundene
då eg drakk meg utyrst
av livets kjelde,
kjem att og att
og lyser over mitt livs ulende
som eit Himalaya.
Dei fjerne tindar
i snjoglansen ovanfor voksterlina
er mine mål.

Lat meg vandre
som ein liten på jord,
- eg må fomle og bie
- og må finne dei små stigar,
nesten usynlege
til mitt Himalaya.

Kjelde: Aslaug Vaas beste, Samlaget, 1993, s. 43

Vårvise

Bilde
av Olav Aukrust

Det tinar i varme sø'hall,
det brånar i bratte lier, -
det hev ikkje skjett noko snøfall
på lange, lange tider. - -
Våren er eikorleis komen,
ein vert både knipen og nåmen, -
jordi hev ingi ro,
heller ikkje mitt blod.

Gager kvige og stut
er slepte or fjøset ut,
våte, skjelvande mular
verar mot fjell og stular, -
verar mot sol og jord,
kjenner det veks og gror.

Vår'n er i bork vaken -
sevjevåt, spildrande naken
glid no kvite stolken
ut or sleipe holken,
der ung-guten sit og lagar
sylju-fløyta god
i einslege villmark-hagar,
og vekkjer so fagert eit ljod.

Kjelde: Dikt i samling, Gyldendal, s. 501

Gager: engasjere

Kveldsbønn

Bilde

av Ragnar Solberg
Kvelds-skye græt tonge gulldróp - dryp siste tåran på Svart-tind, og vind klågå eit æverop -, det stønna frå fredlause sinn.
Og fredlaus er eg, vildt forlatt i mi sjel -, slik ein far kann bli som einsleg bøygje seg mot natt der skrekken har djup-rote si.
Men bøgd og pint tå tru og tvil med onde makte kjøtet bit fær hjærta mitt eit lykke-smil og sætt åt Deg ein bånsleg lît.
Skåpå meg, Gud, i tankjin din til ein solgnest i mårgåbrann som skin for bonom på Kvit-tind - da søv fredfull ein bønnhørd mann.

Kjelde:  Dikt i utval Oslo : Aschehoug, 1968