Innlegg

Viser innlegg fra februar, 2015

Nordpå sætrom

Bilde
av Tore Ørjasæter

So fer eg så glad og fri
til støls nordpå Mysubytta;
det var nok mi beste tid
eg livde i sæterhytta.
Sjå elvi går mysu-grå
og stup-bratt i fossar fell;
men himlen so blank og blå
seg kvelver um klåre fjell.

Og øvst uppi Svart-bytt-dal
der er det vel gras åt geitom;
og lufti er linn og sval
langt nordi sol-ljose leitom.
Tverr-eggi ho står so traust
med dag-glans på drivkvit tind.
Sjå soli ho renn i aust
med vaknande morgovind.

Det veks slike fine strå
i lidi ved Røykjeskålen.
Og forkunnmat er å få
for ku og for sau og folen.
Og oppunder Sekkje-fjell
der er det so høg ein stad,
og blenkjande bekkjer svell
og siklar på berge-svad.

Og einsleg på viddi vill
der lyser den tunglynde tjørni.
Mot himilen djup og still
der stig den hugstore ørni.
So vide som syn kann nå
um fjell er det væne votn
med himilen rein og blå
blenkjande skirt i botn.

Kjelde: Dikt i utval, Noregs boklag, 1970. s. 16

Veslemøy lengtar

Bilde
av Arne Garborg

Utdrag frå diktet Veslemøy lengtar

Eg veit så vel kva ho tenkjer på,
   ho mor,
når der ved gruva ho mødd må stå,
   ho mor.
So tidt ho gløymer sitt træl og mas
og stirer ut gjenom kjøkenglas,-
   gjer ho mor.

Ho gløymer stræv og ho gløymer stell,
   ho mor,
og stirer upp mot dei ville fjell,
   ho mor.
"Kor gjeng det Veslemøy, arme ting,
som renne må alle berg i kring?" -
   spỳrr ho mor.

Å visste du, kor eg lengtar her,
   du mor!
Den brune heidi, den fekk eg kjær,
   du mor!
Her gjeng eg ør millom aude fjell
og græt meg i svevn kvar einaste kveld,
   å du mor!

Og alt er framandt og nytt og vondt,
   du mor!
Det stirer kaldøygt ikring meg rundt,
   du mor.
Her er kje liv som eg fritt kan tru;
og ingin einaste er som du, -
   du mi mor!

Å tru den tidi fekk rundt seg snutt,
   du mor!
Eg reknar time og kvart minutt,
   du mor!
Å kunde eg stige med sjumils-stig
og sitja ei ørliti stund hjå deg,
   du mi mor! -

Kjelde: Arne Garborgs beste, Samlaget, 1992, s.…

Skal hilse fra fjellet

Bilde
av Jon Østeng Hov

Skal hilse fra fjellet
jeg kommer med bud;
det lyste så herlig der inne.
På floene vogga myrduna brud,
mens viddene lekte så linne.

Det let i kvar busk, det var slikt et kor,
og sang til mitt øre seg søkte.
Og rypa, min elskede, møtte mitt spor,
hvor sti langs med bekken seg krøkte.

Det glitret i stryket, det blinket i vak,
og gleden i brystet mitt bruste.
Over aurete botn storfisken rak,
mens fjellbrisen vasskorpa kruste.

Værhardt sto fjellbjørka, vindvridd og låg,
mens nevera trivelig smilte.
Og under dens lauvheng med glede jeg såg,
at villreinen stille seg kvilte.

Skal hilse fra fjellet - det evige land,
hvor moskus og jerven har bolig.
Min lengsel dit inn er blitt som en brann.
Kun der får jeg fred og blir rolig.


Kjelde: Øyeblikk i naturen, Adressavisens forlag, 1990, s. 51

Heilo - mi heilo

Bilde
av Signe Seim

Står på ein stein og kviler
ved vatn i vierfjell,
vakkerfuglen som fløyter
einsam ein vårblå kveld.
- Kom no, kom no, kom no til meg!

Ligg på eit reir og drøymer
ved vatn i vierfjell,
ventar ungar som kravlar
kring ho ein sumarkveld.
- Kom no, kom no, kom no til meg!

Flyg frå ein frost som jagar
ved vatn i vierfjell,
landar på fjerne flyer,
lengtar mot vår ein kveld.
- Vent no, vent no, vent no på meg!
- Heilo, mi heilo, eg ventar på deg,
kjæraste du!

Kjelde: Det måtte vera her, Boksmia forlag, 2012, s. 35