Innlegg

Viser innlegg fra mars, 2016

Huldresong

Bilde
av Jakob Sande

Kvi går du still og sturer
i fjellet du vesle svein?
Kvi sit du so bleik og kurer
med hand under kinn, der på stein?
Kvi går du med tankar såre
for ho som i synd deg sveik?
Ho er ikkje verd ei tåre,
so stur ikkje lenger so bleik.

Å høyr du meg mannsbarn unge,
kvi går du med sorg i sinn?
Lat fara dei tankar tunge,
- kom over i haugen min!
For her skal du sorgi gløyma
ved barmen min, mjuk og varm,
og ljost imot dagen drøyma,
kvar natt i min trugne arm.

Å høyt meg du mannsbarn bleike,
hjå meg skal ditt hugsår gro.
Eg skal kje med hjarta ditt leike,
som ho som du tenkjer på no.
Nei alltid skal eg vera hjå deg
og kyssa ditt bleike kinn!
Å gå ikkje burt ifrå meg,
kom over i haugen min!

Det rørest eit liv her inne,
som aldri du drøymde før.
Sjå møyar til tonar linne,
i sylverflor dansen trør,
og slåttar på trollstillte strengjer
skal svæva i draum deg inn,
og natti med mjuke vengjer,
skal vogga deg lett og linn.

Hu lu over berg og dalar,
å høyr meg du ljose svein!
I haugen er gyllte salar,

Syng åt meg

Bilde
av Olav Kringen

Syng åt meg ei gåmeill vise, som har ljom frå høge fjell.
Kanskje det kan gje meg lise, ner det lakka seint mot kveld.
Vidt umkring eg for og flakka, utpå viddom vi`e;
vegen ofte gjekk mot bakka, bekkjin au va stri`e.

Obrøytt va det lange leite; ingen kjenning fekk eg sjå;
inkje fann eg kjende reite, - altfor langt te heimatt nå.
Inkje onder at eg stonda hit åt gamle stellom;
kvar ein kveld eg låg og blonda høyrd eg ljom frå fjellom.

Syng ein song eg aldri gløyme, syng um berg og sætervoll;
syng um alt som gjentun drøyme, syng um hulder og um troll!
Syng med heimsens eigne sange, - bringa brenn og lågå -,
syng døm ut frå mork og vange, alle net´ og dågå.  

Kjelde: Årbok for Dølaringen, Gudbrandsdal boklag, 1935, s. 46

Ved Djupetjønn

Bilde
Aslaug Høydal

Djupetjønn hadde dei sagt
nedi bygdi.
No sat eg her
og stirde mot blanke botnen.
Grøn stein, svarte skuggar.
Soli var det som synte
skuggane,
dei grøne steinane høyrde til.

Rundt dirra lufti
mett av solskin.
Den siste dirr
før haustnettene.

Djupetjønnane
- no ligg dei med blank is
botnfrosne.

Eg stend att med voni
om ein ny vår,
ein ny dirr i lufti
ved Djupetjønn.

Kjelde: Alt som ventar, Ansgar, 1973, s. 19