26. aug. 2016

Djupni og høgdi


Even Lusæter les.
Foto: http://iform.nu/blogg/elis-formkick/alt-pa-en-tur
av Olav Aukrust

Stå på det ytste stup,
stire n'i vanvit-sinnet,
kjenne det sugande djup,
ottast at draken skal vinne -
kjenne den glyfsande eld frå eit gloande angest-glup,
kjenne det dragande sòg frå eit sjodande vanvit-djup!

Himálaja ris over hav,
kløyvande skoddi og vinden.
Og Golgatha ris over grav.
Og varden ris over tinden.
Og elsken nærer sitt liv under sorger so tunge som hav,
og himmelhøg kjærleiken ris over vanvit og redsle og grav.

Kjelde: Dikt i samling, Gyldendal, 1967, s. 121

19. aug. 2016

Steinen på stupet

av Ragnvald Skrede

Boren av skridande bre,
Bjørn Sigurd Glorvigen les. Foto: Bernt Tordhol

lagd på ein tind,
endeleg løyst or lega
og send som i susande vind,
men stansa på nytt av meinslege makter -
slik ligg steinen på stupet.

Kviler i ladd ro
i tusenår,
duvar i drøymt framsviv,
dirrar i minnet om avlaus-tan.

Så bikkar, så losnar det
ein sundagsmorgon.
Fjellet kastar med nakken,
set i eit skingrande hanegal.
I ei stutt, men veldig stund
er draumane røynd:
Slik fart f i n s t!

Bleike står vi
og skjelv i krutrøyk:
Har du sett slikt flog over fonn?
Har du høyrt slik sukk
eller kjent slik fred?

- - -

Boren av skridande bre. . . .


Kjelde: Den kvite fuglen, Aschehoug, 1955, s. 22

12. aug. 2016

Kveld ved vatnet

Foto og innlesing: Rannveig B. Bakken
av Rannveig B. Bakken

Kvelden har
gjeve dagen fri.

Ro.

Berre eit
stille vak
gjennom
vassflata.

Myrke tretoppar
i kontur mot
himmelranda
i møte med
ei ny natt.

Ei natt
berre slik
fjellet
gjev det.


Kjelde: Steg over myrlendt landskap, 1995, s. 18

5. aug. 2016

Røsslyng

Lisbet Venås les. Foto: Rolv Hjelmstad
av Lisbet Lid Venås

Røsslyng, når du breier
ut din solbrann over kinn,
gyller nakne vidd og fjellbrun snaue,
tusen stjerneroser blømer raude.
- Røsslyng, vil du vera blomen min?

Røsslyng, når eg traskar
trøytt i kalde skoddeskog,
møter meg eit syn som ler og lyser
fargerikt - og von og varme hyser.
Skaper mjuke tonar i min hug.

Røsslyng, du er fattig
fødd og armodsfarga, nei!
Ven, du er den rikaste eg kjenner.
Ingen har slik fjellfast tru som brenner
bjart i sol og regn på aude hei.

Røsslyng, om mitt stutte
liv fekk likjast litt på deg-!
Du som uredd trassar harde vindar.
Takksam, utan krav du kjærleg tvinnar
gledekrans kring einsleg vandrars veg.

Kjelde: Villgras, Fonna forlag, 1959, s. 18

29. jul. 2016

Fjellet slår sprekker

Janne Langaas les. Foto: Morten Kielland
av Harald Sverdrup

"Faen til varme!" ropte fjellet og sprakk.
"Nei da," sa to svever og en blåklokke
og stakk hodet opp av sprekken.

"Faen til tørke!" ropte fjellet og revnet.
"Nei da," sang bekken og smøg seg
som ei jente mellom steiner i revna.

"Jeg er faen så grå," tenkte fjellet halvnøgd.
"Nei da," sa vinden og lysket i myra av rødmende
molter og strå som neide så mykt.
"Nei da" hvisket ti linnea på en stein.

"Her er faen så stilt," sa fjellet og smilte.
"Nei da," sa bekken og la seg på fossekanten,
trallet og klukket med løse håret nedi skummet.
"Nei da," ropte vinden og spyttet litt yr
gjennom dvergbjørk og krekling og vidje.

"Jaja," mumlet tindene og stakk nesa i sky
og brente seg nesten på sola!

Kjelde: Evig byggende Babel, Gyldendal, 1949, s. 49

22. jul. 2016

Altere

Høyr Ragnar Solberg les sitt eige dikt. Foto: Mette Josten
av Ragnar Solberg

E fell på kne her
ved villfjellet kvitt
og takka de' kjærest,
for alt det som æ ditt -
din skafna og eld.
På de' sole fyst renn
og sjå de' alterljos
kyrkjestilt brenn.

Suset tå høgtid
frå myrtne på jord
og djupe skjølva
som i hjærta' mitt gror
bli' e alder fri;
men tindan dine står
og vitna som ein dråm
um evig vår.

E kysse så glad
di is-skura ur
og e takka i bøn
ein stor og sterk natur
som i nåde ga -
Kvite bringa på de'
som lyse tå lengsel
vill gje me' fred.

Kjelde: Is-gud, Aschehoug, 1937, s. 208

15. jul. 2016

Bergbruri

Aslaug Vaa les sitt eige dikt, NRK, 1954. Foto: Aud Kvamme
av Aslaug Vaa


Kvar er lykka?
Stundom i eit vatn der himilen speglar seg -
der nutar og lidar og nes sym
som i ein glidande draum.

I kveld er det i eit fjøllvatn, mektugt og breidt
med æar som fysser uti,
kvite av isen frå fennan på vidda.
Og bratte reinar
med bjørkekrullar
og rape og viu og tett grøn brisk
stend på skallen i vatnet.

Ei bergbrur stod i ufsi og sprikte med den kvite serken sin
og spegla seg att i djupaste vatnet,
med´ tusen sjønnur dansa ut frå dei grøne skålin.
Ho er som lykka millom to menn´skje.
Ho er ikkje tidt å finne,
men ein dag stend ho der,
i harde berget,
og då er ho annleis enn alt anna.

Når bergbrurin speglar seg i myrke fjøllvatn,
er det to som smiler til einannan,
er det to som vaknar or draumen sin.
Når bergbrurin drys sjønnun sine ivi vassflata
er det to hugar som flyt i hop
og laugar seg på djupet
og leikar seg med blå himil og kvite skyir.


Kjelde: Fjell i ord og bilde, Samlaget, 1995, s. 84

8. jul. 2016

Sommarsvevn


Janne Langaas les. Foto: Rita Mundal
av Tarjei Vesaas

Blågrøne tjønn-vatnet
skvalpar mot steinar.
Takten er sovande.
Glattslikka steinar.
Tusenårs steinar
slikka av båra,
mjukare mjukare.
Først denna kvite,
den grå og den svarte.
Svevnfull er båra
og dreg seg tilbake,
så sola får steike
den kvite, den grå,
og den svarte den største.

Steinane ventar,
tyrste og brennheite,
lint som i vogge,
ventar på båra
den nye, den nye.
Våte og hissande kyss.

Sov sov,
alt som kan flyte
fram og tilbake.
Grønklare vatnet
bar ingen bodskap.
Opptrutna maurar
har slutta å slite,
flyt som eit  minne
om rasande gjerning.
Rek-ved som mørknar
buttar i stranda.

Sovande flyting
fram og tilbake
sommaren lang.
Men vinden er lenger.
Vinden som ingen har sett.

Vinden og båra
kan ikkje tryte.
Vinden og stranda
og tusentals steinar.
Blågrøne vatnet
ber svevnen i fanget.
Blågrøne vatnet
har allverdens tid.

Kjelde: Liv ved straumen, Gyldendal, 1970, s. 79

1. jul. 2016

Blodraudt rav

Even Lusæter les diktet. Foto: Merete Byrøygard
av Audun Høgbrenna

Vårt solauga kveldar i blodraudt rav.
Og morelden spelar i kvelds-audt hav.

Vindstille tussmyrke kveldar i nord
kvelver seg tunge mot storhav og fjord.

Stormkast og kuling ein seinsommarkveld,
kurande stillheit i sjøfugelfjell.

Barskog og lauvskog frå fjellbryn til strand,
fjordar som tøyer seg innover land.

Høgfjell og vidde og nordlys og snø,
flatbygd og fjellbygd med oppdyrka bø.

Dette er Noreg med høgfjell og hav.
Og kveldssol som badar i blodraudt rav.

Kjelde: Innafor glaset, eige forlag, 1993, s. 80

24. jun. 2016

Fjellblomen

Even Luseter les diktet. Foto: Simen Bjørgen

av Ragnvald Skrede



Såg du ein einsleg blome
som duva i solbris mild
langt oppi fjell, der ingen
ventar at liv er til?
Slik kan ein stundom finne
tankar som blyge bur
bortgøymde djupast inne
der som ein minst det trur.

Fjellet er hardt og steingrått,
men blomen er kløkk og fin;
ber i si skire klokke
doggdråpen blank som vin;
spreier sin veike ange,
smiler i sol og vind.
Ein, kanskje, ikkje mange
staden og blomen finn.

Kjelde: I open båt på havet, Aschehoug, 1952, s. 34