26. mai 2017

Røtter i disse fjell

John Nyutstumo les. Foto: Merete Byrøygard
av Harald Sverdrup

Stille -
To strå rører seg
under varden.
Sola seiler ned i vest.
Tåke i kjølvannet.
Skyene i vest er fjorder,
fjorder røde av alger,
røde av lengt -

Du gror i disse fjell.
Dine røtter knuger stein,
sprenger seg fram til jord.
Du hører reinen rase forbi.
Du hører myrulla hviske.
To mørke strå
mot himlen.
Stille -

Kjelde: Evig byggende Babel, Gyldendal, 1949, s. 25

19. mai 2017

Frå ei friarferd i Grimsdale

Bjørn Sigurd Glorvigen les.
Foto: Otto og Mechtild Reube
av Vegard Vigerust

Døre på sæterstugu
va delt i tvo.
Ho Kari stakk hugu uti gløtte
og tok te å lokke:
Kyre-o, kome no!
Veondeleg vakker var ho Kari
- eg kjende meg heit og mo.

Trøya i bringun henna
var delt i tvo,
men ista'nfor å kikle ni' gløtte
så tok eg te herme:
Kyre-o, kome no.
Da vart ho Kari aldeles rasan,
ho feta ausa og slo.

Såles vart nåsåbeine mitt
delt i tvo.
Og blodet kom fossan utu gløtte,
og fysst utpå natta
var det eg forstod:
Ein kan kikle budeiom innmed bringun,
men ikkje herme kyre-o!

Kjelde: Evig unge Dovre, Dølaringen, 1993, s. 31

12. mai 2017

Det gol ein gauk

Ingebjørg Torgersrud les diktet.
Foto: Norsk ornitologisk forening
av Ole Arnfinn Torgersrud

Det gol ein gauk i lia.
Og døm som hørte på
gjekk måråvakne ut på svarte åkrer.
Ner synnagauken gjel,
er tia komme te å så.

Det gol ein gauk i lia.
Og mang ein gut dro gla
åt danserslettom borti bjørkelundom.
Ner austagauken gjel,
vil vakkergjenta svårå ja.

Det gol ein gauk i lia.
Og både folk og fe
såg eng og åker vaks og låvå lykke.
Ner vestagauken gjel,
da blir det fruktbart år og fred.

Det gol ein gauk i lia.
Det vart så tomt og audt
og stussleg borti gammelstugu-glasom.
Ner nordagauken gjel,
da spørs det daudt

Kjelde: Det gol ein gauk, Dølaringen boklag, 2001, s. 9

28. apr. 2017

Besseggen

Even Lusæter les. Foto: http://home.online.no
av Ragnvald Skrede

Livet er som å gå Besseggen:
Syner som blankaste barndomsdagar
og kveldsfreden god etter fullførd vandring
eller avgrunns djup
ventar deg etter som alt er laga...

Livet er som å gå mange Bessegger.
For livet er ein draum,
livet er ei rekkje draumar:
Du kan ferdast i lavande paradislundar
og vakne i gru på det ytste skjer;
du kan segle i svartnande vitlausfart
mot kimande, krasande undergangen
og vakne i skogsus på Fredens øy -
gong på gong...
- - -

Livet er blodig og sælt.
Sigrar og tap og nye planar -
nye Bessegger,
nye Bessegger.
Alle dine voner
kneggjar som hestar mot Jorsalferd
kvar gong, kvar gong...

Det er livet å gå Besseggen.

Kjelde: Vintersvale, Samlaget, 2002, s. 20

21. apr. 2017

Lat meg då vandre

John Nyutstumo les. Foto: Morten Kielland
av Aslaug Vaa

Stundene
då eg drakk meg utyrst
av livets kjelde,
kjem att og att
og lyser over mitt livs ulende
som eit Himalaya.
Dei fjerne tindar
i snjoglansen ovanfor voksterlina
er mine mål.

Lat meg vandre
som ein liten på jord,
- eg må fomle og bie
- og må finne dei små stigar,
nesten usynlege
til mitt Himalaya.

Kjelde: Aslaug Vaas beste, Samlaget, 1993, s. 43

12. apr. 2017

Vårvise

Merete Byrøygard les diktet og har tatt biletet.
av Olav Aukrust

Det tinar i varme sø'hall,
det brånar i bratte lier, -
det hev ikkje skjett noko snøfall
på lange, lange tider. - -
Våren er eikorleis komen,
ein vert både knipen og nåmen, -
jordi hev ingi ro,
heller ikkje mitt blod.

Gager kvige og stut
er slepte or fjøset ut,
våte, skjelvande mular
verar mot fjell og stular, -
verar mot sol og jord,
kjenner det veks og gror.

Vår'n er i bork vaken -
sevjevåt, spildrande naken
glid no kvite stolken
ut or sleipe holken,
der ung-guten sit og lagar
sylju-fløyta god
i einslege villmark-hagar,
og vekkjer so fagert eit ljod.

Kjelde: Dikt i samling, Gyldendal, s. 501

Gager: engasjere

7. apr. 2017

Kveldsbønn


Bjørn Sigurd Glorvigen les.
Foto: Sina Byrøygard
av Ragnar Solberg

Kvelds-skye græt tonge gulldróp
- dryp siste tåran på Svart-tind,
og vind klågå eit æverop -,
det stønna frå fredlause sinn.

Og fredlaus er eg, vildt forlatt
i mi sjel -, slik ein far kann bli
som einsleg bøygje seg mot natt
der skrekken har djup-rote si.

Men bøgd og pint tå tru og tvil
med onde makte kjøtet bit
fær hjærta mitt eit lykke-smil
og sætt åt Deg ein bånsleg lît.

Skåpå meg, Gud, i tankjin din
til ein solgnest i mårgåbrann
som skin for bonom på Kvit-tind
- da søv fredfull ein bønnhørd mann.

Kjelde:  Dikt i utval Oslo : Aschehoug, 1968

31. mar. 2017

Eg lengtar

Finn Sandum les sitt eige dikt. Foto: Simen Bjørgen
Eg lengtar mot fjellet i haustklår glans.
Eg dregst imot elver i våryr dans.
Eg trivst uti skogen når vårnatta vaknar.
Når sommarsol søkk, er det havet eg saknar.
Eg dregst imot fjellet når storstormen bølgjer.
Eg trivst inni skogen når striregnet høljer.
Eg lengtar mot alle kvar gong eg er sliten
for saman med dykk får eg lov vera liten.

Kjelde: Finn Sandum 2011

24. mar. 2017

Høydalen

Sigmund Bråtet les diktet. Foto: Kjell Nyøygard
av Lars Runningen

Eg veit om ein fjelldal som svaler og erler
finn fram til kvar vår med sin kvitrande song,
og at den er ei av vår Jotunheims perler,
det sannar du nok om du kjem der eingong.

Det fyrste ein heftar seg ved er kanhende
eit vatn all dalen kan spegle seg i,
med bekker lik sylvband frå vienvang-lende
og lauvskog og fjellkjørr frå bergpall og li.

Ein kan også lenge før høgsumarleite
så ofte som vatnet ligg blekstilt eit bel,
sjå grasgrøne slågå med bufe på beite
som i ein fasett av ein veldig juvel.

Kanhende ein robåt glid ut ifrå støa
og stemmer til fjords ein vedunderleg dag
og rundar ein pynt under stupbratte høa
der lauvhenget skjelv for eit synnavind-drag.

Og fær du ein dag, i frå Tverrbytt-tjønnose,
sjå dalen som glimt av turkis og opal
med' fjellkjørra blør over kvitkaur og mose
da veit du, du finn ikkje vakrare dal.

Kjelde: Dikt i utvalg, 1995, s. 127

10. mar. 2017

Vandresang

Janne Langaas les. Foto: Morten Kielland
av Henrik Ibsen

Vi vandrer med freidig mot, 
vårt sinn er lett og rapp vår fot,
i høyden oppad, -  på fjellet, 
i dypet, ved fossevellet -
la veien gå, hvor hen den vil, 
vi vandrer frem med sang og spill.

Her er vi i Guds natur!
Som bekken vill i fjellets ur.
så stevner vi frem på ferden 
thi åpen oss ligger verden.
Og derfor vi som fuglen glad, 
vil juble høyt i sky vårt kvad.

Vi er jo en lystig flokk, 
av mål og sanger har vi nok.
La storme det kun på fjorden, 
la true med lyn og torden.
Vi fukter strupen, går vår gang
og hilser fjell og fjord med sang.

Kjelde: Dikt, Bokklubbens lyrikkvenner, 1991, s. 139

kjhgfd