Innlegg

Blod i snø

Bilde
av Tor Jonsson
John Nyustumo les

No dryp det blod i snø.
Det bed frå svarte augnedjupet,
og angestbåra bevrar gjennom hold:
Eit stakkarsting, ei livredd rjupe,
som, snarefanga, snart er død.

Det kveldar over fjell.
Og månen kliv imellom tindom,
i kalde hjartelause himmelhav.
Ein vindgust sældar snø på rindom
og kverv i kvit og månljos kveld.

Ei stjernebru er strødd,
med æveblenk i jordlivsdagar,
ho speglar seg i svarte augnerømd.
og nordljosteppet skjelv og blagar.
Men auga stivnar, gjennomglødd.
- - -
Her hjelp 'kje bøn, her hjelp 'kje gråt.
For livet sjølv dreg snara åt
og kvæver i den kvite snø
ei von, eit einsleg minne
om sumar over fjell og finne.

Kjelde: Dikt i samling, Noregs boklag, 1967, s. 25

Sut skrik att

Bilde
av Jo Turtumøygard

Månen glitrar på svaberg-svell
høgt i høom, seinvinterkveld.

Kalde fjelldrag av drivkvit lin
ris mot himlen i måneskin.

Svarte skuggar i berg og urd
smyg i gjelom og ligg på lur.

Månen smett bakom flogbratt fjell.
Att ligg svart-kalde vinterkveld.

Uro vaker i stille natt.
Hubro uler, sut skrik att.

Kjelde: Jøkulen græt, Fonna forlag, 1970, s. 32

Nattsong

Bilde
av Jan-Magnus Bruheim

Dagen har gått til kvile
og står ikkje upp att meir.
Fuglane flyg mot skogen
og roar seg i sitt reir.

Barn knepper sine hender
og søv i den gode fred.
Ventar til morgonen vender
attende - og tek dei med.

Jamvel vinden har stilna -
Sumarnatti er sval.
Fjellgarden  drøymer i blådis
og doggen fell over dal.

Hovud ved hovud, som småborn
søv blomane i si seng.
Fivreld legg vengjene saman,
kløveren søv utpå eng.

Allting kvarast mot natti.
Småkryp og dyr uti skog
leitar seg natte-lege.
Men ikkje ein fredlaus hug -

Tankane flagrar or reiret
søvnlause, utan kvil.
Fører deg med seg dei mange
endelaust lange mil.

Tankane flakkar vide,
vengjestilt - utan ljod.
Det er som du gjæter ein bøling
som aldri legg seg i ro.

Kjelde: Vide er vegane, Aschehoug, 1960, s. 48

Fjellstort og fjellsmått

Bilde
av Ragnar Solberg

Fjellstort og fjellsmått -
ja, her må eg dikte.
Her vakna eg uppat
åt ansvar og plikte -

Fjellstort og fjellsmått -
det skin ti det blåe.
Tindan stig mektoge
men blomstre er småe.

Kjennest du ved meg
ein åliten pyrill
som smile halvt polisk
åt skodd-skyom rådvild?

Ruskevær kvølvest -
vind kvikna og bær se'
til solsmilet brå-skjølv
for tongsinn i verset -

Det slæst i meg sjøl
kæ som rangen har fått
når det myrke blir stort
og det ljose blir smått.

Men slik vill det bli
for ein og for alle:
Ei solhøgd i sinnet
legg skugge mot fallet.

Fjellstort og fjellsmått -
med kvit-tind og svartstup
og blomster som elska
frå innst i mitt hjærtdjup -


Kjelde: Livsskurd, Aschehoug, 1950, s. 141

Fjellblomen

Bilde
av Ragnvald Skrede



Såg du ein einsleg blome
som duva i solbris mild
langt oppi fjell, der ingen
ventar at liv er til?
Slik kan ein stundom finne
tankar som blyge bur
bortgøymde djupast inne
der som ein minst det trur.

Fjellet er hardt og steingrått,
men blomen er kløkk og fin;
ber i si skire klokke
doggdråpen blank som vin;
spreier sin veike ange,
smiler i sol og vind.
Ein, kanskje, ikkje mange
staden og blomen finn.

Kjelde: I open båt på havet, Aschehoug, 1952, s. 34

Eit møte

Bilde
av Olav Aukrust

Eg møtte ei utgomol krekse med krykkje,
ihopkrøkt av alder, med ein'-kragg på ryggjé;
skodd var i høom, og skumt var på fjell.
Myrkt var i morkom, det halla mot kveld.

Det rikta og svikta i turrfuru-skrymt -
ho stod som eit syn der i skodde og skymt.
Eg helsa godt mot, og ho svara Gu'sindé',
det var på ei myr burti fjellom ved Rindé.

"Dæ mæssom e' trur ikkje dauin vil hå me',
å Gu' gje au, leil, at e' snart ha stridt frå me'!"
- ho skolv som på eit tre på ei myrull-myr,
der livande daude krèk innåt og kryr.
Ho stod der so drøymd som ei bergvegg-møy,
so gomol og grå, at ho fekk ikkje døy.
Eingong flaug ho gjætl'-gjente, lettføtt som hindé,
og lokka i langmorkom burti ved Rindé.

Ho einstirde langt inn i dauden og domen,
ho ynskte seg siste timen sin komen;
krokt over krykkja ho stirde og stod.
Handi var krøkt som ei rovfugl-klo. - -
Det serra so rart i eit vindalt tre,
det raut gjenom rømdi og nære ved:
i haust krèk dauden …

Morgon på Neto-sæter

Bilde
av Tea Kummen
Aud Hove les.

Ei lita selsdør                                                  
på gamle hengsler
går opp.
Og gjætarguten
på sengehjellen
står opp.
Budeia lyfter
frå hafellstauren
eit mjølkespann.
Høyr, bekkebrusen
bryt morgonstilla
ørlite grand  -  .

Og silingskluten
og spenasmurning
og kakk  -  .
Ved laugga heng det
ei lita sleipe
og makk.
På stein ved lækja
ligg skurefille
og banketre,
der blanke dropar
av morgondogga
no trillar ned.

I dag vert bølingen
høgfjellslokka
på øvste råk:
Så lang ei dagsferd
på Sekkeflyom  -  
med tråkk og tjåk.

Nei har du sétt på  -  .
I nørdre Brandsar
står geitfjøsdør
på vidan vegg  -  og
der ser eg geiten'
krek alt mot sør!

Tru Sigrid-gjenta
i gamelselet
forsøv seg no?