Innlegg

Trollskyss

Bilde
av Jan-Magnus Bruheim

Oppå ein koll
stod det ei trehundreår-
gamal toll.

Dit kleiv eg ein dag
og sat der og huska.
Eg visste ikkje av at eg veikte eit troll!
Men tolla var håret
på hausen hans.
Og no spratt det opp
i ein lysteleg dans.

Det ropa og rende
og sprang som på glør:
"Eg sovna i sytten-
hundre-og-før,
men aldri har eg
hatt lus på meg før!"

Dermed det flaug
i ein rennande ring
så storstein og småstein
og grastorv og mose
spratt rundt ikring!

Men lusa var eg.
Og eg klengde meg fast
ned gjennom lia
der barskogen båra
og turrkvist knast.

Meir vanvetug skyss
har eg aldri hatt!
Der bykste det over
eit brådjupt gjel.
Då miste eg taket
og datt og datt - -
Ei fossande fjell-elv
frøydde nedunder
og vaska berget
med døn og dunder.

Og hadde det ikkje
vore så vel
at eg skvatt
til eg datt
beint ned i senga
og - vakna att,
så ville eg drukna
i ville fossen
og attpå slege meg
beint i hel!

Kjelde: Røyskatten og andre barnerim, Noregs Boklag, 1961, s 10

Kveld på viddun

Bilde
av Ragnar Solberg

Det æ stilt.

Frå skuggjegråe sjogje
skyme det aurgåmålt audt,
kravla dove og halv-daudt -
susa som regnskjyl over vidde.
Men vidde søv, ho.

Frå skomflødde himile
vælta tonge skådda ned
og tviheld blåsvarte tre -
gjere augun mine nattblinde -
E kan kje sjå meir.

Frå avhol djuft i sjogje
syng det kjøvd og kjenst og nytt -
ei ljoskolv med eira glytt
stig ti kvelt ekko utu skåddun.
Tru frå Is-Gude?

Det æ stilt.

Frå einsle, skambiti sjæl
be' det og kviskra strengje
som ha halde på lengje
og e ha kje lytt ette før nå.
ha e vakna!

Kjelde: Dikt i utval, Aschehoug, 1968, s. 21

Det er stilt

Bilde
av Olav Øygard
lese av Even Lusæter

Det er stilt på sætervangen
medan natti myrk sig på.
Einsleg lyt eg kringum sviva,
ingenstad er liv å sjå.

Det er stilt i alle åsar,
no dei søv båd' folk og fe.
Berre eg må gå og driva,
berre eg er utan fred.

Det er stilt, og gjennom lidi
lyder korkje song ell' ljom.
Eg som tenkte du skuld' koma
ung og glad som fyrr du kom.

Det er stilt, men stjerneauga
det er like blidt som då.
Tru det skal ei helsing bera
frå den ven eg ei kan nå?

Kjelde: Vårsong: dikt i utval, Skjåk kommune, 2010, s. 29

På draumegras

Bilde
av Tor Jonsson

Eg ligg på draumegras i avferdsange
frå alt ei frostnatt femnde mellom fjell.
I siste skøyre seinhausttimen er det mange
som helsar livet med eit stilt farvel.

Du vilje som var med da isen slipa
si strenge rune i det mørke land,
du sveiper inn i sky den siste haustsolstripa
og knuser gleda med ei knokut hand.

Du frøyser blomeblod til småe stjerner,
 du svarte lagnad, - slikt skal evig skje.
Du strålar kulde inn i alle strå og kjerner
og døyver verk i sår på gamle tre.

Det lyser gulna lauv som glør i graset.
Det doggast over livsens svik og svir.
Mot himmelranda logar fjell i haustekstase.
Det blånar frost og død frå det som blir -

Eg ligg på draumegras og ser dei mørke dagar
i sprang for livet mot ein mektig vår.
Eg høyrer sevjesus ein stad og ser det svagar
ei blomegrein der guden går og går -

Kjelde: Dikt i samling, Noregs boklag, 1967, s. 104

Fossekallen

Bilde
av Harald Sverdrup
Lese av John Nyutstumo.

Fossekallen er isbader.
Står og vipper med kroppen.
En tykkfallen gentleman i smoking
tett ved en råk som mørkner i et v-tegn.
Flyr under vann, klipper seg frem motstrøms
på samme vis som en søster i eventyret,
plukker med seg småfisk, krepsdyr, larver.
Flyr gjennom fossen inn til bergfødte unger
som ingen kan høre og ingen kan se.

Kjelde. Grønn kalender, Aschehoug, 1974, s.28

Brigde

Bilde
av Olav Aukrust
Even Lusæter les

Hugbod som fyrr leika hauk over hauk
i storstilla blå
og solblanke ned over tankane strauk,
er ingen stad høyre hell sjå.

Stride som strålande kvæde dei kvad
og lyste seg leid.
No er det att berre burtblåsne blad
ein haustdag på villande heid.

                    *

Mjukar enn myrull som voggar i vind
langt inni fjell,
er minni som sviv gjennom mannasinn
ein skybleik og blåsande kveld.

Kjelde: Dikt i samling, Gyldendal, 1967, s. 104

Haustminne

Bilde
Det leikar i minne ei hending
frå fjellet ein haustfarga dag
Ein sundag eg trur det må vera
med fjellbris i solvarme drag

Gjennom vier og fjellbjørk eg vandra
På solturre rabbar eg låg
Ska tru om eg kanskje der sovna?
Var det draum eller under eg såg?

I bivrande haustsol eg ansa
at buskene slepte sitt tak
Fjellbjørk og sølvvier dansa
i myrdogg der storelgen rak

Med eitt der i haustfjellstilla
eg høyrde ein symfoni
med tonar frå eldgamle tider
som ei bru ifrå tid til tid

Tonane varleg anda
i fjellbjørkdansen sin song
I myrdoggdisen eg ana
ei hulder som dansa ein gong

Sikklet frå haustspake bekkar
gjer fjellstilla meire sterk
Som fjettra eg sit og undrast
over meisterens skaparverk

Eit susande søg gjennom lufta
bryt i min hauststille fred
I fargesprengd fullmogen røslyng
slår ei vandrande trostflykt seg ned

Eg veit kje kor lenge eg låg der,
men låg nok til sola gjekk ned
Ho sløkte dei haustvarme strålar
og stille la kveldsdogga ned

Kjelde: derfor, Finn Sandum forlag, 2016, s. 11.