Innlegg

Skolehuset

Bilde
(Ved innvielsen) av Henrik Ibsen

Mens lien gulner, og skogens flor
for løvfalls-stakken må vike,
her vier inn vi en urtegård
for åndens evige rike.
Den ligger høyt på klippegrunn,
den står med mure trygge; -
Gud signe mildt fra denne stund
det verk vi her fikk bygge!

Vi fjellets sønner, vi vet så vel
at urt kan artes på heien,
at tallens topp, der den gror på fjell,
mot himlen kjekt finner veien; -
vi vet at strå bak bergets ur
kan aksets krongull bære; -
så trives og bak skolens mur
den grøderike lære!

Ti Gud vil sende sitt godvær ned
til urtegården her inne,
så tankens spirer, så åndens sæd
seg frem til modning kan vinne;
han skjenke frimarks luftning mild,
og lys fra livets vidder;
ti friluft trenger tanken til,
som våren fuglekvidder. -

Så vær da viet til sjelerøkt,
du åndens fredlyste have!
Det frø her legges, det spire trygt
utover slektens grave!
Skill aldri livets vårnatur
fra lære-hjemmets tanke; -
og hvelv ditt tak og høyn din mur
som vern, men ei som skranke!

Kjelde: Samled…

Visa på Dovrfjelle

Bilde
av Vegard Vigerust

Det va ei vise på Dovrfjelle,
ho ha så onde'leg pen ein ljod.
Men det var einast i seinhaustkvelle
når månin skein over Svånå-svelle
at de va von um å høyre ho.

"Um eg er frosen og isa,
syng eg nå denne visa.
Og lye' du berre lengje,
er det som sorgje sviv
på mjuke sjo'fuggel-vengje
over ditt arme liv."

Eg kom ein seinhaust åt Dovrfjelle
eg gjekk og vingla og va så mo,
og månin skein over Svånå-svelle,
eg låg og fraus på eit røslyng-stelle,
da fekk eg høyre så pen ein ljod ...

Vegard Vigerust
Kjelde: Evig unge Dovre, Dølaringen, 1993, s. 40

Til ei langferd

Bilde
av Aasmund Olavsson Vinje
Even Lusæter les.

Frå byen det berer.
Eg lyfter på hatt.
Gud veit no den dagen
når dit eg kjem att.

Farvel hovudstaden,
i deg var det best:
der fann eg dei beste,
der lærde eg mest.

Lat sjå du som alltid
på folk helder styr!
For du er den karen
som temja kan dyr.

Men ufrisk i varmen
eg alltid deg fann.
Du liksom er tanken,
du elder din mann.

Og derfor til fjells
vil eg draga som døl,
og kjenningar finna
og gløyma meg sjølv.

Kjelde: A. O. Vinjes beste, Samlaget, 1991, s. 57.
Frå Ferdaminni fraa Sumaren 1860, utgjeve 1861.

Frå kjelde til hav

Bilde
av Ragnvald Skrede
Grunnmalm 1966

Den kipne bekken strøymer ovmodsglad
og gløymer jord og kjelde, far og mor,
og ørskedansar over lange sva,
tek sysken opp i seg, blir fossestor.

Så får han skjegg av or og seljekratt,
blir elv med manndomstankar, blir til sjø
og speglar stjernene i haustklår natt
og sig i dvale under is og snø.

Men elva finn seg att og trår av stad
til større stjernespegling, større ro
i draumestilt djup med oseanisk fred.

Så samlar ho si tyngd, renn ut og ned
og glir alvorleg gjennom busett mo
og kviskrar lykkeleg sitt siste ja.

Kjelde: Nynorsk lyrikk, Selja forlag, 2009, s. 248

Mjuk som myrull

Bilde
av Vegard Vigerust

Så mjuk som myrull er kjærlegheite,
den som eg kjenne' for deg!
Men du veit at myrull, - Å, mjuke myrull,
den blomsten er nogo for seg.
Ho veks i avsides lende
Og gøyme' seg burt så sær.
Og lell så skull' de da hende
du kom og fekk sjå meg der!

Nå er oss i hop for livet
bratt kan det vera å gå,
men så mjuk som myrull er kjærlegheite,
og mest når det røyne' litt på.
Så kom da, du vænn eg fekk meg
så går oss og finn ein tind,
og kyss meg og elsk meg og vekk meg
med myrull som stryk mot kinn.

Kjelde: Evig unge Dovre, Dølaringen Boklag, 1993, s. 42

Mjuk er myrulli

Bilde
av Jan-Magnus Bruheim

Glad er fljugande ferdafuglen
på heime-veg.
Enda gladar er tanken min
som finn til deg.

Varm er stråla som soli sprænar
mot aur og urd.
Varmar enda er augnekaste
frå unge brur.

Mild er vindtonen der han tiskar
i lauv og lyng.
Enda mildar er voggesullen
som mori syng.

Mjuk er myrulli nordi morkom -
ho står så stur,
som stille, gråtande hjartesorgi
til sviki brur.

- - -

Mjuk er myrulli nordpå myrom,
ho dubbar bljug -.
Mjukar enn alt er kjærleikslengten
i mannahug.

Kjelde: Dikt i utval, Noregs boklag, 1981, s. 11

Miljø

Bilde
av Lisbet Lid Venås

Buplassar ved Tesse
og fangstgraver
Pilspissar av kvarts på rabbane

Tusentals reinsdyrklauver
hamrande gjennom
hundreåra

Bukken lyfter
hornkrona i silhuett
mot Glittertinden,
jagar gjennom Veodalen
med skjelvande naseborer

Våpenlyd i øyra
Nedfallssmak på tunga
Fjerne rop
over skimrande
lavdekte fjell
etter det tunge regnet

Kobolt-tabletten
glir ned gjennom halsen;
framtida skal bergast!

Men breane rodnar
av kveldssol i vest
og tusenåra
vev seg
inn mellom
horntaggane

Kjelde: Privat