21. apr. 2017

Lat meg då vandre

John Nyutstumo les. Foto: Morten Kielland
av Aslaug Vaa

Stundene
då eg drakk meg utyrst
av livets kjelde,
kjem att og att
og lyser over mitt livs ulende
som eit Himalaya.
Dei fjerne tindar
i snjoglansen ovanfor voksterlina
er mine mål.

Lat meg vandre
som ein liten på jord,
- eg må fomle og bie
- og må finne dei små stigar,
nesten usynlege
til mitt Himalaya.

Kjelde: Aslaug Vaas beste, Samlaget, 1993, s. 43

12. apr. 2017

Vårvise

Merete Byrøygard les diktet og har tatt biletet.
av Olav Aukrust

Det tinar i varme sø'hall,
det brånar i bratte lier, -
det hev ikkje skjett noko snøfall
på lange, lange tider. - -
Våren er eikorleis komen,
ein vert både knipen og nåmen, -
jordi hev ingi ro,
heller ikkje mitt blod.

Gager kvige og stut
er slepte or fjøset ut,
våte, skjelvande mular
verar mot fjell og stular, -
verar mot sol og jord,
kjenner det veks og gror.

Vår'n er i bork vaken -
sevjevåt, spildrande naken
glid no kvite stolken
ut or sleipe holken,
der ung-guten sit og lagar
sylju-fløyta god
i einslege villmark-hagar,
og vekkjer so fagert eit ljod.

Kjelde: Dikt i samling, Gyldendal, s. 501

Gager: engasjere

7. apr. 2017

Kveldsbønn


Bjørn Sigurd Glorvigen les.
Foto: Sina Byrøygard
av Ragnar Solberg

Kvelds-skye græt tonge gulldróp
- dryp siste tåran på Svart-tind,
og vind klågå eit æverop -,
det stønna frå fredlause sinn.

Og fredlaus er eg, vildt forlatt
i mi sjel -, slik ein far kann bli
som einsleg bøygje seg mot natt
der skrekken har djup-rote si.

Men bøgd og pint tå tru og tvil
med onde makte kjøtet bit
fær hjærta mitt eit lykke-smil
og sætt åt Deg ein bånsleg lît.

Skåpå meg, Gud, i tankjin din
til ein solgnest i mårgåbrann
som skin for bonom på Kvit-tind
- da søv fredfull ein bønnhørd mann.

Kjelde:  Dikt i utval Oslo : Aschehoug, 1968

31. mar. 2017

Eg lengtar

Finn Sandum les sitt eige dikt. Foto: Simen Bjørgen
Eg lengtar mot fjellet i haustklår glans.
Eg dregst imot elver i våryr dans.
Eg trivst uti skogen når vårnatta vaknar.
Når sommarsol søkk, er det havet eg saknar.
Eg dregst imot fjellet når storstormen bølgjer.
Eg trivst inni skogen når striregnet høljer.
Eg lengtar mot alle kvar gong eg er sliten
for saman med dykk får eg lov vera liten.

Kjelde: Finn Sandum 2011

24. mar. 2017

Høydalen

Sigmund Bråtet les diktet. Foto: Kjell Nyøygard
av Lars Runningen

Eg veit om ein fjelldal som svaler og erler
finn fram til kvar vår med sin kvitrande song,
og at den er ei av vår Jotunheims perler,
det sannar du nok om du kjem der eingong.

Det fyrste ein heftar seg ved er kanhende
eit vatn all dalen kan spegle seg i,
med bekker lik sylvband frå vienvang-lende
og lauvskog og fjellkjørr frå bergpall og li.

Ein kan også lenge før høgsumarleite
så ofte som vatnet ligg blekstilt eit bel,
sjå grasgrøne slågå med bufe på beite
som i ein fasett av ein veldig juvel.

Kanhende ein robåt glid ut ifrå støa
og stemmer til fjords ein vedunderleg dag
og rundar ein pynt under stupbratte høa
der lauvhenget skjelv for eit synnavind-drag.

Og fær du ein dag, i frå Tverrbytt-tjønnose,
sjå dalen som glimt av turkis og opal
med' fjellkjørra blør over kvitkaur og mose
da veit du, du finn ikkje vakrare dal.

Kjelde: Dikt i utvalg, 1995, s. 127

10. mar. 2017

Vandresang

Janne Langaas les. Foto: Morten Kielland
av Henrik Ibsen

Vi vandrer med freidig mot, 
vårt sinn er lett og rapp vår fot,
i høyden oppad, -  på fjellet, 
i dypet, ved fossevellet -
la veien gå, hvor hen den vil, 
vi vandrer frem med sang og spill.

Her er vi i Guds natur!
Som bekken vill i fjellets ur.
så stevner vi frem på ferden 
thi åpen oss ligger verden.
Og derfor vi som fuglen glad, 
vil juble høyt i sky vårt kvad.

Vi er jo en lystig flokk, 
av mål og sanger har vi nok.
La storme det kun på fjorden, 
la true med lyn og torden.
Vi fukter strupen, går vår gang
og hilser fjell og fjord med sang.

Kjelde: Dikt, Bokklubbens lyrikkvenner, 1991, s. 139

kjhgfd

3. mar. 2017

Å, kunde jeg som jeg vilde

Endre Skjåk les.
Foto: Merete Byrøygard
av Theodor Caspari

Å kunde jeg - som jeg vilde -
lik lynget i fjell og li -
forvandles i fargespillet,
når livsdagen er forbi!
   Forklares i lys og lue,
i perler, i blod, i gull -
og legge meg trygt til tue
og drømme meg ned i muld! -

Å blomster, var dødens gysen
som eders så fin og lett,
en flakkende fager lysen
i bladenes tandre nett! -
   Og var det de yre vinde
der oppe i viddens sal
som sang meg, når kveld var inne,
den dempede dødskoral! -

Ja, kunde så lyst jeg smile
som løvskogen gul og varm,
så villig den går til hvile
ved fjellenes dypblå barm! -
   Og fange de hvite fnokker
så stille og uten nag
til avskjedens aftenklokker
som den en septemberdag! -

Kjelde: Dikte i utvalg, Ernst G. Mortensens forlag, 1945, s. 92

17. feb. 2017

Stemning

Merete Byrøygard les. Foto: Ukjend
av Jakob Sande

Vårbleik måne i aust over snø og skinande skare,
snøgge, krossande far etter rev og rømande hare.

Veikt og skimrande ljos gjennom bleike, kveldstille stunder,
kvite, toppande skavlar med skuggen sovande under.

Audt og einsamt i fjell går eit myrkt og kvervande skifar,
mjuke, tagale spor av to nær og jamsides skipar.

Ven, eg høyrer din pust som ein livsens straum ved mi side,
skuggen ser eg ved min over snøen leikande glide.

Ven, snart er natta vår, og din veike fot skal få kvile,
lunt og trygt i min arm skal du trøytt og lukkeleg smile.

Kjelde: Jakob Sande: Dikt i samling, Gyldendal Norsk Forlag, 1998, s. 211

10. feb. 2017

Oppi Vigga

Aud Hove les. Foto: Morten Kielland.
av Tea Kummen

No stig eg ned i frå fjell til dal. Her attanfor ligg den stille klåra,
der er kje  f u s k e t  for pengar fal,
men helsebot for ein sjuk og såra.

Og småe tjønner og bekk og bre,
dei dreg ein sukk no i nattestunda.
Tru om dei drøymer, ell' kva det er
dei strir med her og når auga blundar?

Tru dei har samvit som røyver på
seg no, og geispar mot morgontimen?  - 
som skvett og skvamplar og røyner på
når fjellet ventar på solgull-glimen?

Ska' tru om vidda har hjarteklump
der innom yta i brune barmen?
Eg tykte mest at eg høyrde dump
og kakking her nordi Aursjokvarmen  -  .

Teg still min tanke. Dra skoen av
og stig på kne her på vesle tuva.
For sola sprett over hei og hav,
og no tek myrulla til å duva  -  .

Kjelde: Årbok for Gudbrandsdalen 1952, Dølaringen boklag, 1994, s. 114

27. jan. 2017

Krystallen

Lisbet Lid Venås les sitt eige dikt. Foto: Merete Byrøygard
av Lisbet Lid Venås

Krystallen blenkjer i
berget einstad
for vind og for ville fuglar
men sjeldan for menneskeauga.
Og snaufjellet breier seg milevidt
einsleta, magert,
utan eit under.
Stein er det nok av
og ord er det nok av
- haugar av ord
gråe som berg.


- men ein hende gong
finn du krystallen
gjennomskinleg ligg han i handa
speglande av alt ljos
- og  ein hende gong
kjem deg til møtes
det gode ord
som veg tungt
og søkk djupt
og gjev deg ei varig glede
klår
som krystall.

Kjelde: Bålet, Fonna forlag, 1976, s. 11