Innlegg

Veg-leiaren

Bilde
av Jan-Magnus Bruheim

Ein gong eg gjekk meg vill i fjellet,
leit eg på slumpelukka.
Eg hadde mist både låm og lei
då eg høyrde ein bekk som klukka.

Eg visste ikkje kvarhelst eg var.
Stod rådvill på same flekken
medan eg undrast kvar leia bar.
Men så slo eg fylgje med bekken.

Han risla og rann millom lyng og lav
frå langt her inne i skaret.
Gjev eg visste så vel kvar eg skulle av,
som bekken han renn i fâret.

Kjelde: Morgonglede: barnedikt, J. W. Eides forlag, 1986, s. 7

Blodraudt rav

Bilde
av Audun Høgbrenna

Vårt solauga kveldar i blodraudt rav.
Og morelden spelar i kvelds-audt hav.

Vindstille tussmyrke kveldar i nord
kvelver seg tunge mot storhav og fjord.

Stormkast og kuling ein seinsommarkveld,
kurande stillheit i sjøfugelfjell.

Barskog og lauvskog frå fjellbryn til strand,
fjordar som tøyer seg innover land.

Høgfjell og vidde og nordlys og snø,
flatbygd og fjellbygd med oppdyrka bø.

Dette er Noreg med høgfjell og hav.
Og kveldssol som badar i blodraudt rav.

Kjelde: Innafor glaset, eige forlag, 1993, s. 80

Stølsmorgon

Bilde
av Rolf Vang

Det blenkjer som doggdråpar
i minnet, stølsmorgnane -
når ein vakna
i kjøleg drag frå budøra -
låg venta første solglimet
innover sels-golvet.
Skinnfellen som kitla
i andletet -
fôrdyna der fjellgraset
mjukna under ein
og anga av sommar

Bjølleklunk og geitebrek
frå fjøskvea.
Skarpe kling når bestemor
vaska mjølkekoppane
under vasstroa.
Kor djupt og inderleg godt
dei sit i ein desse
morgnane på stølen.

Fintoppstigen over vollen
ned mot vatnet
der ein liten brun båt venta.
Sjølve eventyret
når du vart betrudd årene
og drog båten over
hølsvart vatn
der noko av natta hekk att.

Så trygt med bestefar
i bakstamnen
med morgonpipa i neven.
Garnstøet ved Siljeosen
der gylne glimt i djupet
lova fangst

Det er borte nå - alt.
Buglasa glimar mot lyset.
Men ingen røyk stig frå pipa
og syner at stølsgrenda lever.
Vi vart siste generasjonen, vi
som fekk oppleva
ein stølsmorgon i fjellet.

Såmannsdrøm, Dølaringen, 1997, s. 12

Fjellet slår sprekker

Bilde
av Harald Sverdrup

"Faen til varme!" ropte fjellet og sprakk.
"Nei da," sa to svever og en blåklokke
og stakk hodet opp av sprekken.

"Faen til tørke!" ropte fjellet og revnet.
"Nei da," sang bekken og smøg seg
som ei jente mellom steiner i revna.

"Jeg er faen så grå," tenkte fjellet halvnøgd.
"Nei da," sa vinden og lysket i myra av rødmende
molter og strå som neide så mykt.
"Nei da" hvisket ti linnea på en stein.

"Her er faen så stilt," sa fjellet og smilte.
"Nei da," sa bekken og la seg på fossekanten,
trallet og klukket med løse håret nedi skummet.
"Nei da," ropte vinden og spyttet litt yr
gjennom dvergbjørk og krekling og vidje.

"Jaja," mumlet tindene og stakk nesa i sky
og brente seg nesten på sola!

Kjelde: Evig byggende Babel, Gyldendal, 1949, s. 49

Mogop

Bilde
av Lisbet Lid Venås

Med den saftige
kvitsymrevåren syngjande
i våre vestlandshjarte
møtte vi nordakulingen
isande om øyro
der breane låg
og klumheldt vinteren fast.
Leitande etter teikn
austanfor alle minne...
Og brått: Eit syn
vi aldri hadde venta:
Lysande, smilande
mellom turre tuster
tett ved bakken;
lodden og kyllingmjuk
knoppferdig frå året før,
kvitlilla kronblad
lyfte fram ei sol av blomstermjøl og honning...
Eit under opna seg
ved kanten av snøen -
Fjellvåren
gav oss handa for alltid
og tok brodden
av kvitsymresaknet.

Kjelde: Norges fylkesblomster, Inger Gjærevoll, Tapir forlag, 1999

Bu

Bilde
av Olav Aukrust

Vegen var gådd.
Varden var nådd.
Der kjende eg sæl,
der skyna eg vel:
Mitt liv må eg liva i kjærleik og tru.
No vil eg min vegen til bygder att snu.
Eg vil byggje min fridom ei bu.

Ikkje hus eller hytte,
hall eller horg.
Ikkje attlæst kloster,
slott eller borg.-
Ikkje byliv med gatur og torg.

Men mot himlen ein blånande
rein katedral,
med spir upp mot stjernur
i titusundtal,
og med tropp upp i fager spiral.

Ifrå hjartans grunn,
gjennom draum og mystikk,
strøyme lovsongen rein,
rise lengsels gotikk,
råde kjærleikens eigen logikk.

Eit upplyst tempel:
eit kjærleiks-sinn,
der gjevande geislar
går ut og går inn
med trui som vågar og vinn.

Ikkje rikdoms trå
i fortærande jag,
men nøgd med Guds nåde
som ny gjev kvar dag
eit strålande riddarslag.

Ikkje armodi myrk,
ikkje trældomsliv.
Men eit friviljug fatigdoms
fritt gjevne liv,
ja, eit åndeleg fjellbu-liv.

Kjelde: Dikt i samling, Gyldendal, 1954, s. 189

Enda fins dæ folk mæ kaffekjel i sækk

Bilde
Vidda ligg som ei helle tå gull,
og røsslyng og blodlyng har sylvdogg på bla'om,
og sjæle mi kjennest som fjeillmyrull.
Og dær framved stigje attmed ein foss
æ dæ så lugum ein rastplass for oss!
For enda fins det folk med kaffekjel i sækk,
oss tæk 'n fram og tænde bål ved bækk.
Da heild du trufast hanken med ei grein,
e ligg med nakka mot ein solvændt stein
og ser dæ tæva gjønnum tuten.
Ja, sup og svølg og kjeinn
kor mykje styrkjin reinn og breinn!
Og ner du attåt stire' inn i båle,
da æ dæ som um livet nådde måle!

Vidda ligg som ein botn tå bly
og regnskoidda driv over  myrdrag og måså,
og kroppen æ frosin og ynskje' se ly.
Da fins dæ eit bærg som hailla' seg ut,
der ha' dæ rætt samla seg spåkjærring-grut.
For enda fins det folk med kaffekjel i sækk,
oss tende bål om himiln sprækk og lækk.
Da heild du trufast hanken med ein kvist,
e stør meg imot bærgje akkurat som sist
og ser dæ tæva gjennom tuten.
Ja, sup og svølg og kjeinn
kor myrke strykjinn reinn og br…