23. sep. 2016

Ailder meir vil eg her ifrå

Bjørn Sigurd Glorvigen les diktet. Foto: Bernhard Svendsgard
av Vegard Vigerust

Langt inni blåe Grimsdalfjelle
der vatnet renn utu himile klår,
legg eg meg ned på eit røslyng-stelle
og drikk så lippa mi kjennest sår.
Skirare vatn finst 'kje på jorde,
det skin som dogg på bergje.
Men akte deg, det er styggeleg kaldt,
- det frøyse' kav innåt mergje.

Langt inni blåe Grimsdalsfjelle
der alderdomen vart mildar å sjå,
legg eg meg ned på eit røslyng-stelle
og ailder meir vil eg her ifrå.
Vakrare død finst 'kje på jorde,
han er som vin på tongun.
Eg berre drikk te lippa bli' sår
og blodet frøysest i longun.


Kjelde: Evig unge Dovre, Dølaringen, 1993, s. 32

16. sep. 2016

Til ei langferd

Even Lusæter les.
Foto: vinjeproduksjoner.no
av A. O. Vinje

Frå byen det berer.
Eg lyfter på hatt.
Gud veit no den dagen
når dit eg kjem att.

Farvel hovudstaden,
i deg var det best:
der fann eg dei beste,
der lærde eg mest.

Lat sjå du som alltid
på folk helder styr!
for du er den karen
som temja kan dyr.

Men ufrisk i varmen
eg alltid deg fann.
Du liksom er tanken,
du elder din mann.

Og derfor til fjells
vil eg draga som døl,
og kjenningar finna
og gløyma meg sjølv.

Kjelde: A. O. Vinjes beste, Samlaget, 1991, s. 57

9. sep. 2016

Der livet var

Finn Sandum les diktet sitt.
Foto: Bjørn Børresen
av Finn Sandum

Det ligg eit vatn trast innpå vidda
og vegen dit opp er tung og bratt.
Eg tende bålet der innpå stranda
og låg og fiska så mang ei natt.

Når dagen stampar i tunge stunder
eg tenkjer ofte på bålet der,
når tunge tankar i tusen runder
legg klamp om foten kva enn eg gjer.

Da ser eg bålet der innpå stranda
og ljoset tvers gjennom skodda når.
Eg let att augo og roleg anda
og kjenner eimen av ungdomsvår.

Eg høyrer gauken i sommarnatta,
eg høyrer vemod i heilolåt.
Litt oppi lia ein rypstegg skratta'
ved stranda ventar ein gamal båt.

Finn Sandum, 2012

2. sep. 2016

Frå kjelde til hav

av Ragnvald Skrede
 Bjørn Sigurd Glorvigen les. Foto Liv Å. Mathisen.            

Grunnmalm 1966

Den kipne bekken strøymer ovmodsglad
og gløymer jord og kjelde, far og mor,
og ørskedansar over lange sva,
tek sysken opp i seg, blir fossestor.

Så får han skjegg av or og seljekratt,
blir elv med manndomstankar, blir til sjø
og speglar stjernene i haustklår natt
og sig i dvale under is og snø.

Men elva finn seg att og trår av stad
til større stjernespegling, større ro
i draumestilt djup med oseanisk fred.

Så samlar ho si tyngd, renn ut og ned
og glir alvorleg gjennom busett mo
og kviskrar lykkeleg sitt siste ja.

Kjelde: Nynorsk lyrikk, Selja forlag, 2009, s. 248

26. aug. 2016

Djupni og høgdi


Even Lusæter les.
Foto: http://iform.nu/blogg/elis-formkick/alt-pa-en-tur
av Olav Aukrust

Stå på det ytste stup,
stire n'i vanvit-sinnet,
kjenne det sugande djup,
ottast at draken skal vinne -
kjenne den glyfsande eld frå eit gloande angest-glup,
kjenne det dragande sòg frå eit sjodande vanvit-djup!

Himálaja ris over hav,
kløyvande skoddi og vinden.
Og Golgatha ris over grav.
Og varden ris over tinden.
Og elsken nærer sitt liv under sorger so tunge som hav,
og himmelhøg kjærleiken ris over vanvit og redsle og grav.

Kjelde: Dikt i samling, Gyldendal, 1967, s. 121

19. aug. 2016

Steinen på stupet

av Ragnvald Skrede

Boren av skridande bre,
Bjørn Sigurd Glorvigen les. Foto: Bernt Tordhol

lagd på ein tind,
endeleg løyst or lega
og send som i susande vind,
men stansa på nytt av meinslege makter -
slik ligg steinen på stupet.

Kviler i ladd ro
i tusenår,
duvar i drøymt framsviv,
dirrar i minnet om avlaus-tan.

Så bikkar, så losnar det
ein sundagsmorgon.
Fjellet kastar med nakken,
set i eit skingrande hanegal.
I ei stutt, men veldig stund
er draumane røynd:
Slik fart f i n s t!

Bleike står vi
og skjelv i krutrøyk:
Har du sett slikt flog over fonn?
Har du høyrt slik sukk
eller kjent slik fred?

- - -

Boren av skridande bre. . . .


Kjelde: Den kvite fuglen, Aschehoug, 1955, s. 22

12. aug. 2016

Kveld ved vatnet

Foto og innlesing: Rannveig B. Bakken
av Rannveig B. Bakken

Kvelden har
gjeve dagen fri.

Ro.

Berre eit
stille vak
gjennom
vassflata.

Myrke tretoppar
i kontur mot
himmelranda
i møte med
ei ny natt.

Ei natt
berre slik
fjellet
gjev det.


Kjelde: Steg over myrlendt landskap, 1995, s. 18

5. aug. 2016

Røsslyng

Lisbet Venås les. Foto: Rolv Hjelmstad
av Lisbet Lid Venås

Røsslyng, når du breier
ut din solbrann over kinn,
gyller nakne vidd og fjellbrun snaue,
tusen stjerneroser blømer raude.
- Røsslyng, vil du vera blomen min?

Røsslyng, når eg traskar
trøytt i kalde skoddeskog,
møter meg eit syn som ler og lyser
fargerikt - og von og varme hyser.
Skaper mjuke tonar i min hug.

Røsslyng, du er fattig
fødd og armodsfarga, nei!
Ven, du er den rikaste eg kjenner.
Ingen har slik fjellfast tru som brenner
bjart i sol og regn på aude hei.

Røsslyng, om mitt stutte
liv fekk likjast litt på deg-!
Du som uredd trassar harde vindar.
Takksam, utan krav du kjærleg tvinnar
gledekrans kring einsleg vandrars veg.

Kjelde: Villgras, Fonna forlag, 1959, s. 18

29. jul. 2016

Fjellet slår sprekker

Janne Langaas les. Foto: Morten Kielland
av Harald Sverdrup

"Faen til varme!" ropte fjellet og sprakk.
"Nei da," sa to svever og en blåklokke
og stakk hodet opp av sprekken.

"Faen til tørke!" ropte fjellet og revnet.
"Nei da," sang bekken og smøg seg
som ei jente mellom steiner i revna.

"Jeg er faen så grå," tenkte fjellet halvnøgd.
"Nei da," sa vinden og lysket i myra av rødmende
molter og strå som neide så mykt.
"Nei da" hvisket ti linnea på en stein.

"Her er faen så stilt," sa fjellet og smilte.
"Nei da," sa bekken og la seg på fossekanten,
trallet og klukket med løse håret nedi skummet.
"Nei da," ropte vinden og spyttet litt yr
gjennom dvergbjørk og krekling og vidje.

"Jaja," mumlet tindene og stakk nesa i sky
og brente seg nesten på sola!

Kjelde: Evig byggende Babel, Gyldendal, 1949, s. 49

22. jul. 2016

Altere

Høyr Ragnar Solberg les sitt eige dikt. Foto: Mette Josten
av Ragnar Solberg

E fell på kne her
ved villfjellet kvitt
og takka de' kjærest,
for alt det som æ ditt -
din skafna og eld.
På de' sole fyst renn
og sjå de' alterljos
kyrkjestilt brenn.

Suset tå høgtid
frå myrtne på jord
og djupe skjølva
som i hjærta' mitt gror
bli' e alder fri;
men tindan dine står
og vitna som ein dråm
um evig vår.

E kysse så glad
di is-skura ur
og e takka i bøn
ein stor og sterk natur
som i nåde ga -
Kvite bringa på de'
som lyse tå lengsel
vill gje me' fred.

Kjelde: Is-gud, Aschehoug, 1937, s. 208