Innlegg

Mjuk som myrull

Bilde
av Vegard Vigerust

Så mjuk som myrull er kjærlegheite,
den som eg kjenne' for deg!
Men du veit at myrull, - Å, mjuke myrull,
den blomsten er nogo for seg.
Ho veks i avsides lende
Og gøyme' seg burt så sær.
Og lell så skull' de da hende
du kom og fekk sjå meg der!

Nå er oss i hop for livet
bratt kan det vera å gå,
men så mjuk som myrull er kjærlegheite,
og mest når det røyne' litt på.
Så kom da, du vænn eg fekk meg
så går oss og finn ein tind,
og kyss meg og elsk meg og vekk meg
med myrull som stryk mot kinn.

Kjelde: Evig unge Dovre, Dølaringen Boklag, 1993, s. 42

Mjuk er myrulli

Bilde
av Jan-Magnus Bruheim

Glad er fljugande ferdafuglen
på heime-veg.
Enda gladar er tanken min
som finn til deg.

Varm er stråla som soli sprænar
mot aur og urd.
Varmar enda er augnekaste
frå unge brur.

Mild er vindtonen der han tiskar
i lauv og lyng.
Enda mildar er voggesullen
som mori syng.

Mjuk er myrulli nordi morkom -
ho står så stur,
som stille, gråtande hjartesorgi
til sviki brur.

- - -

Mjuk er myrulli nordpå myrom,
ho dubbar bljug -.
Mjukar enn alt er kjærleikslengten
i mannahug.

Kjelde: Dikt i utval, Noregs boklag, 1981, s. 11

Miljø

Bilde
av Lisbet Lid Venås

Buplassar ved Tesse
og fangstgraver
Pilspissar av kvarts på rabbane

Tusentals reinsdyrklauver
hamrande gjennom
hundreåra

Bukken lyfter
hornkrona i silhuett
mot Glittertinden,
jagar gjennom Veodalen
med skjelvande naseborer

Våpenlyd i øyra
Nedfallssmak på tunga
Fjerne rop
over skimrande
lavdekte fjell
etter det tunge regnet

Kobolt-tabletten
glir ned gjennom halsen;
framtida skal bergast!

Men breane rodnar
av kveldssol i vest
og tusenåra
vev seg
inn mellom
horntaggane

Kjelde: Privat

Veg-leiaren

Bilde
av Jan-Magnus Bruheim

Ein gong eg gjekk meg vill i fjellet,
leit eg på slumpelukka.
Eg hadde mist både låm og lei
då eg høyrde ein bekk som klukka.

Eg visste ikkje kvarhelst eg var.
Stod rådvill på same flekken
medan eg undrast kvar leia bar.
Men så slo eg fylgje med bekken.

Han risla og rann millom lyng og lav
frå langt her inne i skaret.
Gjev eg visste så vel kvar eg skulle av,
som bekken han renn i fâret.

Kjelde: Morgonglede: barnedikt, J. W. Eides forlag, 1986, s. 7

Blodraudt rav

Bilde
av Audun Høgbrenna

Vårt solauga kveldar i blodraudt rav.
Og morelden spelar i kvelds-audt hav.

Vindstille tussmyrke kveldar i nord
kvelver seg tunge mot storhav og fjord.

Stormkast og kuling ein seinsommarkveld,
kurande stillheit i sjøfugelfjell.

Barskog og lauvskog frå fjellbryn til strand,
fjordar som tøyer seg innover land.

Høgfjell og vidde og nordlys og snø,
flatbygd og fjellbygd med oppdyrka bø.

Dette er Noreg med høgfjell og hav.
Og kveldssol som badar i blodraudt rav.

Kjelde: Innafor glaset, eige forlag, 1993, s. 80

Stølsmorgon

Bilde
av Rolf Vang

Det blenkjer som doggdråpar
i minnet, stølsmorgnane -
når ein vakna
i kjøleg drag frå budøra -
låg venta første solglimet
innover sels-golvet.
Skinnfellen som kitla
i andletet -
fôrdyna der fjellgraset
mjukna under ein
og anga av sommar

Bjølleklunk og geitebrek
frå fjøskvea.
Skarpe kling når bestemor
vaska mjølkekoppane
under vasstroa.
Kor djupt og inderleg godt
dei sit i ein desse
morgnane på stølen.

Fintoppstigen over vollen
ned mot vatnet
der ein liten brun båt venta.
Sjølve eventyret
når du vart betrudd årene
og drog båten over
hølsvart vatn
der noko av natta hekk att.

Så trygt med bestefar
i bakstamnen
med morgonpipa i neven.
Garnstøet ved Siljeosen
der gylne glimt i djupet
lova fangst

Det er borte nå - alt.
Buglasa glimar mot lyset.
Men ingen røyk stig frå pipa
og syner at stølsgrenda lever.
Vi vart siste generasjonen, vi
som fekk oppleva
ein stølsmorgon i fjellet.

Såmannsdrøm, Dølaringen, 1997, s. 12

Fjellet slår sprekker

Bilde
av Harald Sverdrup

"Faen til varme!" ropte fjellet og sprakk.
"Nei da," sa to svever og en blåklokke
og stakk hodet opp av sprekken.

"Faen til tørke!" ropte fjellet og revnet.
"Nei da," sang bekken og smøg seg
som ei jente mellom steiner i revna.

"Jeg er faen så grå," tenkte fjellet halvnøgd.
"Nei da," sa vinden og lysket i myra av rødmende
molter og strå som neide så mykt.
"Nei da" hvisket ti linnea på en stein.

"Her er faen så stilt," sa fjellet og smilte.
"Nei da," sa bekken og la seg på fossekanten,
trallet og klukket med løse håret nedi skummet.
"Nei da," ropte vinden og spyttet litt yr
gjennom dvergbjørk og krekling og vidje.

"Jaja," mumlet tindene og stakk nesa i sky
og brente seg nesten på sola!

Kjelde: Evig byggende Babel, Gyldendal, 1949, s. 49