Innlegg

Blod i snø

Bilde
av Tor Jonsson
John Nyustumo les

No dryp det blod i snø.
Det bed frå svarte augnedjupet, –
og angestbåra bevrar gjennom hold:
Eit stakkarsting, ei livredd rjupe,
som, snarefanga, snart er død.

Det kveldar over fjell.
Og månen kliv imellom tindom,
i kalde hjartelause himmelhav.
Ein vindgust sældar snø på rindom
og kverv i kvit og månljos kveld.

Ei stjernebru er strødd,
med æveblenk i jordlivsdagar, –
ho speglar seg i svarte augnerømd.
Og nordljosteppet skjelv og blagar.
Men auga stivnar, gjennomglødd.


Her hjelp 'kje bøn, her hjelp 'kje gråt.
For livet sjølv dreg snara åt
og kvæver i den kvite snø
ei von, eit einsleg minne
om sumar over fjell og finne.

Kjelde: Mogning i mørkret, Noregs Boklag, 1943, s. 41

Sørmed hølom

Bilde
av Tore Ørjasæter

Aa det skin mot Sot-fly flaae
klaart mot himil-kvelving blaae
burt i bratte Brennstøls-fjell.
Gjenom linne lufti Lidar-
vatne skimtar eg, det vidar
seg so vænt i stille kveld.

Her ja; sørmed desse hølom
midt imillom baae stølom
Røykjeskôlen still i skygd
ligg med løyndomsfulle lider,
her eingong i gamle tider
var ei sæterhytte bygd.

Daa dei kom til støls um vaaren,
inni selet, attmed aaren,
laag eit mannslik hovudlaust.
Folki fælne heimatt vende,
sæterhuse ned dei brende,
bygde sæter lenger aust.

Sidan er det som det skulde
vore noko av det dulde,
løynde her ved denne stad.
Desse djupe bjørkelundar
ned mot vatne!  Stillt det blundar
utan blek av minste blad.

Noko er det som ligg under,
som eit mord ved midnatt-stunder
tyngjande med sonings-skuld.
Minne vaker og det gøymer
udaads-otten.  Stødt han drøymer,
under lidi løynd og duld.

Kjelde: I dalom, Olaf Norlis Forlag, 1910, s. 80

Fjellregel

Bilde
av Rolf Jacobsen

Det er den tynne sneen,
den som falt inatt,
som er så farlig, sier de.
Det ligger et islag under der
av gammel, forherdet sne. Det er den
som setter de store skredene igang
- de som river med seg alle.

Nysne, tynn, sprø
er falt inatt,
så trå ikke feil.
Husk på den gamle sneen,
den seige skorpen som ligger der og venter.
Så hold unna bratthenget.
Det kan begynne som en torden
og ende som en blinkende ljå.

Kjelde: Samlede dikt, Gyldendal, 1999, s. 322

I vide fjell

Bilde
av Rolf Vang

Ei viermyr -
eit jordvass-sèg.
Eit landskap
stort og audt og vilt,
ein einsemd-sus av fjell.
Eit vatn grélar
grønt og grått
der vind og sol
legg siste strik
av skymingsblått
mot kveld.
Ein fjelltit fløytar stilt.


I regnvåt jord -
eit menneske
har gått og sett sitt spor.
Langt vest i vika
skrik ein lom.
Eg trør varsamt
gjennom endelause rom.
Eit landskap ligg her,
stort og vidt.
Ein vandrar går her -
kjenner det som sitt,
og ber ei kjensle
av at stein og kjerr
og vidde - takkar meg
fordi eg kom.

Kjelde: Såmannsdrøm, Dølaringen, 1997, s. 16

Fjellstort og fjellsmått

Bilde
av Ragnar Solberg

Fjellstort og fjellsmått –
ja, her må eg dikte.
Her vakna eg uppat
åt ansvar og plikte –

Fjellstort og fjellsmått –
det skin ti det blåe.
Tindan stig mektoge
men blomstre er småe.

Kjennest du ved meg
ein åliten pyrill
som smile halvt polisk
åt skodd-skyom rådvild?

Ruskevær kvølvest –
vind kvikna og bær se'
til solsmilet brå-skjølv
for tongsinn i verset –

Det slæst i meg sjøl
kæ som rangen har fått
når det myrke blir stort
og det ljose blir smått.

Men slik vill det bli
for ein og for alle:
Ei solhøgd i sinnet
legg skugge mot fallet.

Fjellstort og fjellsmått –
med kvit-tind og svartstup
og blomster som elska
frå innst i mitt hjærtdjup –

Kjelde: Livs-skurd. Dikt på Dovre-mål, H. Aschehoug & Co., 1950, s. 141

Uppover berget

Bilde
av Jan-Magnus Bruheim

Mot blå djup av endeløyse
lyfter seg berget. Bratt
berg mot ditt stålblå auga.
Her skal du gå gjenom livet
kvar dag, kvar natt.

Solflaumen øljar kring panna.
Nattstjerna svalar og skin.

Frå usedd kjelde
går viljen
som flødande sevjestraumar
igjenom dine lemer.

Føtene leitar
blindt etter feste
uppover berget
på smale pall.

Du veit i ei dirring
at djupet ligg der nedunder.
Syg med ein avgrunns dragnad,
ventar ditt fall -

Du kjem dit du ser. -

Dag etter dag
til den siste timen
vil du beda um kraft
til å vende
auga mot dit du skal.

Kjelde: Innover viddene, Noregs Boklag, 1968, s. 54

Episode ved Snøhetta

Bilde
av Vegard Vigerust

På ski frå Sjo'hættun,
eit rast frå Reinheim
fann eg ei dør åt evigheite

Karmen skakk tå hengjefonn,
dørstokken eit lavgrønt sva,
ljoset va dørklinka -

Ein skimt innover
som berre vart verande
så Dø'n sto att bak døre

Evigheite er augbleket
da alt er vakkert
og du sjøl er sjæl.

Vegard Vigerust
Evig unge Dovre, Dølaringen, 1993, s. 8