Innlegg

Viser innlegg fra januar, 2018

Syng, Dovre

Bilde
av Vegard Vigerust

Så pen ein bånsull syng ingor mor
som du syng, Dovre, du kvite kor.
Tindain dine og vindain dine
tona' stilt ifrå aille leiom,
sjogen driv over tome veigjom.
Ljose minne frå båndoms tid
syng på fjeillmål i sjæle mi.

E æ mo, og nå vil e såvå lengje.
E vil heim, og svive på mjuke vengje.
Syng Dovre, syng meg utu myrke blindom,
nå vårast landet kring Svånåtindom.

Og um e drogst imot fræmondt fjeill,
så va dæ Dovre som fækk meg leill.
Bygdin dine og dygdin dine
tona' stilt ifrå logne dalom,
sjogen driv innåt gamle svalom.
Ljose minne frå båndoms tid
Syng på fjeillmål i sjæle mi.

Vegard Vigerust
Kjelde: Syng, Dovre

Så usigelig fattig kan en sjel da gå

Bilde
av Henrik Ibsen
John Nyutstumo les.

Så usigelig fattig kan en sjel da gå
tilbake til intet i det tåkete grå.
Du deilige jord, vær ikke vred
at jeg trampet ditt gress til ingen nytte.
Du deilige sol, du har sløset med
dine lysende stenk i en folketom hytte.
Der satt ingen der inne å varme og stemme; -
eieren, sier de, var aldri hjemme.
Deilige sol og deilige jord,
I var dumme at I bar og lyste for min mor.
Ånden er karrig og naturen ødsel.
Det er dyrt å bøte med livet for sin fødsel. -
Jeg vil oppad, høyt, på det bratteste tinde;
jeg vil ennu en gang se solen rinne,
stirre meg trett på det lovende land,
se å få snedyngen over meg kavet;
de kan skrive derover: "her er ingen begravet";
og bakefter, - siden -! La det gå som det kan.


Kjelde: Dikt, Bokklubbens lyrikkvenner, 1991, s. 151

Bera gullsky

Bilde
av Jan-Magnus Bruheim

Kvelden var så ljosleitt
og berga så blå.
Eg gjekk der fylt av glede
for noko eg fekk sjå:

Ei gullsky låg og sumde
høgt over Karitind.
Eg tok ho ned med augo
og bar ho med meg inn.

Eg stilte meg så varsamt
og sa ikkje eit ord.
Med gullskya i augo
stod eg framfor ho mor.

"Du strålar!" sa ho undren
og smilte varmt til meg.
"Ser du? Det er ei gullsky,
eg tok ho med til deg!"

Kjelde: Om alle tre var like, Noregs boklag, 1975, s 15