Innlegg

Viser innlegg fra mai, 2019

Du høge fjell

Bilde
av Ragnar Solberg
Bjørn Sigurd Glorvigen les

Du høge fjell
ti sjog og eld,
du blåe hø
og foss og sjø,
du fuglemyr
og blomster-eventyr,
du kvite tind
og ville vind
som mot me syng,
du brone lyng
du grøne li -
du stille tona mi,
med brus tå æ
frå fonn og bræ
ti vårljos natt, -
på fangade dine
e me sjøl og mine
ska finne att!

Kjelde: Du fjell -. Dikt på Dovre-mål, H. Aschehoug & Co., 1938, s. 5

Fjell-Noreg

Bilde
av Olav Aukrust

Du salme i skogen, der vindsus syng
kvar linnvers natt,
du helsing fraa villmark og vegras og lyng –
stødt kjem du att.
Fraa brisken den beiske og fine og stride,
fraa fjellheim og viggur og vindheimar vide
kjem du, mitt hjarta til sorg og til trøyst,
du Fjell-Noregs inste, upphavlege røyst.

Du gufs av det norske, du aand ifraa fjell –
di klage er mi.
Um ingen deg høyrer, eg høyrer deg lel,
og veit kva du lid.
Dei runer som gudgjevne her berre ljomar,
dei lengslur som her einast skin og ber blomar
ved aurgamal ile som her berre vell –
dei er det du syng um, du vindsus i fjell.

Du høyrest av dine ved dag og ved natt,
du utesus.
Um folket ditt svik deg, kom sterkare att –
fyll vaart hus!
Aa døyp oss i vaardagars dom over døden,
til kveik att paa nytt av den norrøne mjøden, –
du gufs fraa det høge som her vil bli storm;
lyft elden vaar eigeni aand og i form!

Du fengje vaart inste og føre oss dit
som lengslune gjeng!
Det tindrar av bjørk, og det lyser av kvit
skogstjerne-eng – –

Møllergutten

Bilde
av Henrik Ibsen

Hvor fossen suser i sommernatt
henover elvebundens stene,
mens tåken glider ad elv og kratt,
der sidder Møllergutten ene; –
Imellem  oreløvet titter ind
en sneblek lysning udav måneskinn,
     spredende der
vennlig sitt skjær
henover nattens tause scene.

Det er så  sildig en  torsdagskveld,
fra fjellet  hulderslotten klinger,
og  Fossegrimmen i strømmens veld
de  gyldne harpestrænge svinger, –
og Møllergutten lytter til dens Spill,
tyss, hør! da bever, som en gjenlyd mild,
     hulderens sang
     fossharpens klang,
lett båren hen på nattens vinger.

Og det er  Thorgjerd som lokker fram
sin feles underlige kvedde,
for han har  offret det sorte Lam
til Fossegrimmen hist dernede,
og derfor har han også spillet lært,
og derfor lyder fra hans bue sært
     skovtoppens Suus
     fjeldbekkens brus
med hulderlokk og  lurens kvede!

Men livet tykkes ham koldt og mat
og uten  gammen nu derhjemme,
thi hva han hørte og så inatt
det kan han aldri mere glemme, –
og derfor strømmer fra hans strenger hvad
hans lengsel…

Fjell lokkar ikkje meg lenger

Bilde
av Olav H. Hauge
John Nyutstumo les

Fjell lokkar ikkje meg lenger.
Eg har levt lenge nok millom kalde bredar.
Enno leitar eg meg fram i skogane, lyder
til haustvinden, stoggar ved tjørnane,
fylgjer elvane. Endå seint på året
kan du finna bær der.
Fjell lyt du yver skal du koma lenger.
Nutane fær stå der dei stend til méd.


Kjelde: Janglestrå i Dikt i samling, 1980, Det Norske Samlaget, s. 265