Innlegg

Viser innlegg fra september, 2016

Oktobervandring

Bilde
av Anne Sletten

Sjå frosne myrar og nakne lier
og bekken sullar om stille tider -ein vinter lang.
Frå kjørr og tuve har tagna tonen
dei glade småfuglars ljose sang.
Rimfrost på strå, doggtårer små.
Vik vemod! Lyft ditt auga til ein oktoberhimmel, tindrande blå.
Skardheim er nådd, komen halvvegs.
Lett vi trødde dei tunge bakkar.
Greie råk fortel om mange som før oss trakka.
Sitja i solveggen, drøyme seg langt attende:

Ailder meir vil eg her ifrå

Bilde
av Vegard Vigerust

Langt inni blåe Grimsdalfjelle
der vatnet renn utu himile klår,
legg eg meg ned på eit røslyng-stelle
og drikk så lippa mi kjennest sår.
Skirare vatn finst 'kje på jorde,
det skin som dogg på bergje.
Men akte deg, det er styggeleg kaldt,
- det frøyse' kav innåt mergje.

Langt inni blåe Grimsdalsfjelle
der alderdomen vart mildar å sjå,
legg eg meg ned på eit røslyng-stelle
og ailder meir vil eg her ifrå.
Vakrare død finst 'kje på jorde,
han er som vin på tongun.
Eg berre drikk te lippa bli' sår
og blodet frøysest i longun.


Kjelde: Evig unge Dovre, Dølaringen, 1993, s. 32

Til ei langferd

Bilde
av A. O. Vinje

Frå byen det berer.
Eg lyfter på hatt.
Gud veit no den dagen
når dit eg kjem att.

Farvel hovudstaden,
i deg var det best:
der fann eg dei beste,
der lærde eg mest.

Lat sjå du som alltid
på folk helder styr!
for du er den karen
som temja kan dyr.

Men ufrisk i varmen
eg alltid deg fann.
Du liksom er tanken,
du elder din mann.

Og derfor til fjells
vil eg draga som døl,
og kjenningar finna
og gløyma meg sjølv.

Kjelde: A. O. Vinjes beste, Samlaget, 1991, s. 57

Der livet var

Bilde
av Finn Sandum

Det ligg eit vatn trast innpå vidda
og vegen dit opp er tung og bratt.
Eg tende bålet der innpå stranda
og låg og fiska så mang ei natt.

Når dagen stampar i tunge stunder
eg tenkjer ofte på bålet der,
når tunge tankar i tusen runder
legg klamp om foten kva enn eg gjer.

Da ser eg bålet der innpå stranda
og ljoset tvers gjennom skodda når.
Eg let att augo og roleg anda
og kjenner eimen av ungdomsvår.

Eg høyrer gauken i sommarnatta,
eg høyrer vemod i heilolåt.
Litt oppi lia ein rypstegg skratta'
ved stranda ventar ein gamal båt.

Finn Sandum, 2012

Frå kjelde til hav

Bilde
av Ragnvald Skrede
Grunnmalm 1966

Den kipne bekken strøymer ovmodsglad
og gløymer jord og kjelde, far og mor,
og ørskedansar over lange sva,
tek sysken opp i seg, blir fossestor.

Så får han skjegg av or og seljekratt,
blir elv med manndomstankar, blir til sjø
og speglar stjernene i haustklår natt
og sig i dvale under is og snø.

Men elva finn seg att og trår av stad
til større stjernespegling, større ro
i draumestilt djup med oseanisk fred.

Så samlar ho si tyngd, renn ut og ned
og glir alvorleg gjennom busett mo
og kviskrar lykkeleg sitt siste ja.

Kjelde: Nynorsk lyrikk, Selja forlag, 2009, s. 248