Innlegg

Viser innlegg fra mai, 2016

Møllergutten

Bilde
av Henrik Ibsen

Hvor fossen suser i sommernatt
henover elvebundens stene,
mens tåken glider ad elv og kratt,
der sidder Møllergutten ene; –
Imellem  oreløvet titter ind
en sneblek lysning udav måneskinn,
     spredende der
vennlig sitt skjær
henover nattens tause scene.

Det er så  sildig en  torsdagskveld,
fra fjellet  hulderslotten klinger,
og  Fossegrimmen i strømmens veld
de  gyldne harpestrænge svinger, –
og Møllergutten lytter til dens Spill,
tyss, hør! da bever, som en gjenlyd mild,
     hulderens sang
     fossharpens klang,
lett båren hen på nattens vinger.

Og det er  Thorgjerd som lokker fram
sin feles underlige kvedde,
for han har  offret det sorte Lam
til Fossegrimmen hist dernede,
og derfor har han også spillet lært,
og derfor lyder fra hans bue sært
     skovtoppens Suus
     fjeldbekkens brus
med hulderlokk og  lurens kvede!

Men livet tykkes ham koldt og mat
og uten  gammen nu derhjemme,
thi hva han hørte og så inatt
det kan han aldri mere glemme, –
og derfor strømmer fra hans strenger hvad
hans lengsel…

Fjelltur

Bilde
av Finn Sandum

Eg høyrer ein song ifrå fjellet
frå tindar og våte myr
som lokkar meg opp ifrå bygda
til fjellheimens eventyr.

Der reinlaven kryp over rabbar
og dekker den magre jord
der myrull i fjellbrisen vaggar
og talar forutan ord.

Der inne på vide vidder
eg andar i djupe drag
mens heiloen vemodig varslar
ein gryande sommardag.

Bak snødekte høge tindar
stig tindrande sommarsol opp
ein kvilestein tett innved bekken
gjev ro i ein aldrande kropp.

Her vil eg nyte mi niste
og lytte til fjellbekkens sang
og kjenne ein liten fjellkar
krype opp på eit bestefarfang.


Finn Sandum 2011

Vårdag

Bilde
av Arne Garborg

Å nei, for himil rein og klår!
Å sæle meg, no er det vår!
No spelar liv um land og strand: 
å sæle meg, at upp eg vann!

Å nei, for dag vår Herre gav!
So skirt um fjell, so svalt i hav!
So linn ei luft, so høg um haug!
Og dette sæle solskinslaug!

Å nei, eg høyrer lerka slå
upp under bleike himilblå;
mot kvelv ho stig med songen sin;
snart når ho visst i himlen inn.

Sjå måken ror frå klåre nut
i stille tak mot havet ut;
og fugl det kvitrar, kved og syng
i tun og tre, i lind og lyng.

Og å, som soli lognar trygg
som varmeflaum um barm og rygg!
Og gjennom all den milde dag
det mjuke, salte havsens drag!

Det brydder strå, det sveller knupp,
og sevja stig i treet upp;
ein dåm det vaknar søt og tung...
Å sæle meg som er so ung!

Kjelde: Arne Garborgs beste, Det Norske Samlaget, 1992, s. 19

Stølsmorgon

Bilde
av Rolf Vang

Det blenkjer som doggdråpar
i minnet, stølsmorgnane -
når ein vakna
i kjøleg drag frå budøra -
låg venta første solglimet
innover sels-golvet.
Skinnfellen som kitla
i andletet -
fôrdyna der fjellgraset
mjukna under ein
og anga av sommar

Bjølleklunk og geitebrek
frå fjøskvea.
Skarpe kling når bestemor
vaska mjølkekoppane
under vasstroa.
Kor djupt og inderleg godt
dei sit i ein desse
morgnane på stølen.

Fintoppstigen over vollen
ned mot vatnet
der ein liten brun båt venta.
Sjølve eventyret
når du vart betrudd årene
og drog båten over
hølsvart vatn
der noko av natta hekk att.

Så trygt med bestefar
i bakstamnen
med morgonpipa i neven.
Garnstøet ved Siljeosen
der gylne glimt i djupet
lova fangst

Det er borte nå - alt.
Buglasa glimar mot lyset.
Men ingen røyk stig frå pipa
og syner at stølsgrenda lever.
Vi vart siste generasjonen, vi
som fekk oppleva
ein stølsmorgon i fjellet.

Såmannsdrøm, Dølaringen, 1997, s. 12