Høgfjells-drag

Kari Ørjasæter les. Foto: Morten Kielland
av Tore Ørjasæter

Sjå dagen stig i aust og soli sprett,
du kjenner i deg ljosens ånd og ætt.
Du ser mot himlens høgd, og avgrunns-glup,
og ævetanken tek deg still og djup.

Det sterke drag, den stille høgfjells-sus
igjenom Herrens store kyrkjehus,
som stig og strøymer under blåe kvelv
er orgelbrus frå bratte bræe-elv.

Ljoskruna under denne kyrkjekvelv
er soli som på snøen skin og skjelv.
Alt er så stort, du einsleg er med Gud,
og langsyn hev du vidt mot nord og sud.

Eit heilagt kyrkjetårn er høgan tind,
som solgyllt står i milde morgonvind
og høgast lyfter seg mot ljose sky
med døyvde glans av dagsens fyrste gry.

Det stig og strøymer under store kvelv
som song og sus igjenom rome skjelv;
ein heilag ande over audni sviv
og gjev den svarte stein ein glans av liv.

Og fritt sviv syne over flæ og fly:
det fyrste tim du fær av dagen ny.
Og seint du ser det siste solarglad
med skuggesveipte tårn og tinderad.

Kjelde: Dikt i samling, Aschehoug, 1985, s. 60

Kommentarer