Ord om fjell

Even Lusæter les "Jutulsbjerget" . Foto: Geir Neverdal av Johan Sebastian Welhaven I Vaage viser man et Fjeld, som lignes ved et lukt Kastell, der er af Trolddom værget. Dets Fod er skjult av Skov og Krat, dets Væg er graalig, steil og glat; det kaldes Jutulsbjerget. Og over Skov og grønklædt Li, hvor Borgens Muur er jevn og fri, dens Dobbeltport man skuer. Der skyder Birken kraftigt op og hæver sig med glansfuld Top mod Portens høie Buer. Sankt Olaf har i dette Slot fastmanet Jettefolkets Drot med Nisser og med Dværge; men Olaf huskede dog ei i Fjeldets Dyb den dunkle Vei der naaer til fjerne Bjerge. Men Aaret rundt er Porten stængt, og Hellig Olaf holder strængt det Ban, han har besværget. Saa underbart er dette Fjeld, som lignes ved et lukt Kastell og kaldes Jutulsbjerget. Hver Vandringsmand i Vaages Dal henstirrer paa det graae Portal, hvorunder Birken bæver. Den dunkle Trylleverdens Gru neddaler over Folkets Hu, hvor dette Fjeld seg...

Magnhild Bruheim les. Foto: Morten Kielland av Jan-Magnus Bruheim Langt nord i fjellom, i månskinsnet, sat det ein eldgamal fusse og let. Han sat der og hildra den bleike dverg og trolla ungmøy i band og berg. - - Der sat ho innstengd, med gull ikring. Alt var som utbleikte, gamle ting. Ho sjøl var utblømd. Ungdomen sveik. Togni var hard. Og dagen bleik. Gullrike var ikkje lukkeland -. Ho stunda etter ei barnehand. Eit levande lite som ropa mor. Men einsemdi gaper så stum og stor. Ho kan ikkje føde ei levande von, for gulle evnar kje avle bon. Ei morssjel ligg bundi i hold og hug. Det regnar så stilt ned i lauvfallskog -. Med regndropan klaska og haustvind let, sat ho åleine i lange net. Ungmøyan hildrast når trollmann læt. Dei høyrer kje hikste frå henne som græt. Dei ser berre gullskin og glimestein. Og månen som spelar i sylvslørd grein. Fjellveggen går upp, og tek dei inn. Rikdomen frøyser med steinmann-sinn. Der må dei lengte ei levetid...

Bjørn Sigurd Glorvigen les. Foto: Liv Åshild Mathisen av Georg Sauerwein (Dr. G. J. J. Sauerwein) E` fer i Storm paa ville Fjell, Aa Sjoggen driv, aa Sjoggen fell, Aa Skyinn dræg mæ Vinde stridt Aat Vallann, kvar si Lei` saa fritt. E` tænkje og: e` vilde trast Mæ` Skyom f l uge burt i Hast, E` vilde aat e i tt varm`re Lann, Der So l e skin paa Sjø aa Strann. D`æ sjelda, lel, aa Ri`om-te, At Lengs`le saa vil rive me`, E` g l aame ne` paa Sjog aa Strom, Aa gløyme allt, som i e i n Drom. Frisk Luft finns her paa Norske Fjell, Ho bit, me i n ho gjer Styrkje, lel, Ho gjere me` stri`, som ho æ sjø l v: Saa ver ve l komne, Fjell aa Kvø l v. Kjelde:  Frie Viso ifraa Viggu i n sungje i Nørdre-Gudbrandsdalsk Dølamaal , Alb. Cammermeyer, 1885, s. 18 sjoggen : snøen Valland : Italia (ifølgje forklaringa til originalteksten) l : tjukk l strom og drom : med lang, open å-lyd som i dialekta kvølv : kvelv

Kari Ørjasæter les. Foto: Morten Kielland av Tore Ørjasæter So fer eg so glad og fri til støls nordpaa Mysubytta; det var nok mi beste tid eg livde i sæterhytta. Sjaa elvi gaar mysu-graa og stup-bratt i fossar fell; men himlen so blank og blaa seg kvelver um klaare fjell. Og øvst uppi Svart-bytt-dal der er det vel gras aat geitom; og lufti er linn og sval langt nordi sol-ljose leitom. Tverr-eggi ho staar so traust med dag-glans paa drivkvit tind. Sjaa soli ho renn i aust med vaknande morgovind. Det veks slike fine straa i lidi ved Røykjeskaalen. Og forkunnmat er aa faa for ku og for sau og folen. Og uppunder Sekkje-fjell der er det so høg ein stad, og blenkjande bekkjer svell og siklar på berge-svad. Og einsleg paa viddi vill der lyser den tunglynde tjørni. Mot himilen djup og still der stig den hugstore ørni. So vide som syn kann naa um fjell er det væne votn med himilen rein og blaa blenkjande skirt i botn. Kjelde:  I dalom , Olaf Norlis...

Foto: Liv Å. Mathisen Signe Seim les sitt eige dikt Står på ein stein og kviler ved vatn i vierfjell, vakkerfuglen som fløyter einsam ein vårblå kveld. - Kom no, kom no, kom no til meg! Ligg på eit reir og drøymer ved vatn i vierfjell, ventar ungar som kravlar kring ho ein sumarkveld. - Kom no, kom no, kom no til meg! Flyg frå ein frost som jagar ved vatn i vierfjell, landar på fjerne flyer, lengtar mot vår ein kveld. - Vent no, vent no, vent no på meg! - Heilo, mi heilo, eg ventar på deg, kjæraste du! Kjelde: Det måtte vera her, Boksmia forlag, 2012, s. 35

Signe Seim les. Foto: Åshild Mathisen av Signe Seim Det finst eit fjell for alt. Sorgfjell. Gledefjell. Eit for det store mot, eit for vesaldom. Eit for gøymsle, eit å stiga fram på. Det finst eit fjell for alt. Klage og lovprising. Kjelde: Det finst eit fjell, Samlaget, 1989, s. 9

Signe Seim les. Foto: Liv Åshild Mathisen av Signe Seim Når eg sit slik og fjellet kryler seg saman flatar seg ut, når eg sit slik jamhøg med vier og sprakje og ser utover storrmyrar finn det er skyer bortanfor vatnet, kjenner eg himmel og jord kan møtast ein stad inni meg. Kjelde: Det måtte vera her, Boksmia forlag 2012, s. 40